RSS

Thursday, June 14, 2012

ஓர் மரக்கதவும் மரவெட்டை மனிதர்களும்….!!




அத்தெரு வழி நடக்கையிலெல்லாம் எல்லார் கண்ணிலும் அக்கதவு படும்.. நீண்ட பெரிய மரக்கதவு பல ஆண்டுகாலமாக மழை கண்டு ஈரமேறி, வெயிலின் காட்டலில் முறுக்கேறி இளவட்ட பயல்களின் அரும்பு மீசை முறுக்கைப் போல் வளைந்து நெளிந்து விரைப்பாய் நிற்கும்..

அந்தக் கதவு பல நேரம் அடைத்தே இருக்கும்.. வெகு சில நேரத்தில் மட்டுமே அதன் மேல் அச்சிறுமி ஏறி இங்குமங்கும் ஆடிய நிலையில் காணலாம்.. அவள் செந்தூர வானத்தின் வெளிறிய மேகம் போல் வெளுத்திருந்தாள்.. அது அழகால் வந்த வெண்ணிறாய் தெரியவில்லை.. சத்தின்றி, ரத்தமற்று மெலிந்து காணும் அவள் உடல் அதனை நன்கு உணர்த்தியது..

அவள் கண்கள் எதையோ தொலைத்த சோகத்தை காட்டிக் கொண்டே இருக்கும்.. எப்போதேனும் அவ்வழியில் அவளொத்த பிள்ளைகளைப் பார்க்கையில் அவள் ஏக்கம் அதில் மேலும் எட்டிப் பார்க்கும்.. பள்ளிச் செல்ல சீருடையோடு போகும் பள்ளிக் குழந்தைகளின் சிரிப்பொலியும் பேச்சுகளும் அவளை கதவிடுக்கில் ஒளிந்தபடி பார்க்க வைக்கும்.. அவளை நான் கடக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவள் முற்றத்தில் பெரும்பாலும் கூட்டி தண்ணீர் இட்டுக் கொண்டிருப்பாள்.. வீட்டினுள்ளிருந்து வரும் கஞ்சியின் வாசனை அவள் அரிசிச் சோறு சமைத்துக் கொண்டிருப்பதைக் காட்டிக் கொடுக்கும்..

கிழிந்த தன் உடுப்புகளில் அழகழகாய் தையல் கடை குப்பை துணித் துண்டுகளைக் கச்சிதமாய் தைத்திருப்பாள்.. அது அந்த அழுக்கேறிய உடப்பை வனப்பாக்கியிருக்கும்.. ஒன்பது பத்து வயதிருக்கும் அவளுக்கு தலை முழுக்க தேங்காய் நாறான கூந்தலை பல நேரம் அவள் அலட்சியப் படுத்தி ஒருவாறு முடிந்திருப்பாள்.. சில நேரம் அதில் பக்கத்து வீட்டில் மலரும் சின்ன ரோஜாக்களைச் சூடியிருப்பாள்.. 

அக்கதவுகளுள் செல்ல யாருக்கும் துணிவு வந்ததில்லை.. காரணம் பல நேரம் அக்கதவு வழி கசியும் இறுமலோடான கரடு முரடான கெட்ட வார்த்தைகளென்று ஒரு நாள் யாரோ சொல்ல அறியப் பெற்றேன்.. ஒரு நாள் அவ்வசை மொழிகளை அக்கதவைக் கடக்கையில் கேட்டுமிருந்தேன்.. அச்சிறுமி கதவைத் திறந்து அதைத் தாங்கி விசும்பியபடி நிற்பதைக் காண நேர்கையில் அவள் விழி நம் விழி பார்த்ததும் குனிந்து கொள்ளும்.. ஆற்றாமையும் அவமானமும் அவள் முகத்தை இன்னும் இருளுக்குக் கொண்டு சென்றிருக்கும்..

அச்சிறுமி பற்றிய நினைவு தொடர்ந்து சில காலம் உறக்கமில்லா நெடிய இரவுகளாக மாற்றியது.. அழுதழுது வீங்கிய கண்களோடு மற்றுமொரு நாள் சிறுமியைக் காண்கையில் அவள் தன் பிசுபிசுப்பான முடியை வாரிக் கொண்டிருந்தாள்.. அவளுக்கென்று தோழியில்லை.. யாரோடும் அவள் பேசுவதைப் பார்த்ததுமில்லை.. 

அவ்வீடு பற்றி யாருக்கும் அதிக நாட்டமிருந்ததில்லை.. ஓர் வயோதிகர் கடும் இறுமல் நோயால் போராடுவதாகவும், அவரின் பேத்தியான அச்சிறுமி தான் அவருக்கு துணையெனவும் பக்கத்து வீட்டு பூந்தோட்டக்காரர் உரைத்திருந்தார்..

ஓர் காலை நேரம், என் பணிக்குச் செல்வதையும் தவிர்த்து, அச்சிறுமி வீட்டினுள் நுழைந்து என்னவென்று தெரிந்து கொள்ள எண்ணி வெகு வேகமாக நடந்த வண்ணம் அத்தெருவை அடைய..

தெருவில் அச்சிறுமி வீட்டருகே பெருங்கூட்டமொன்று கூடியிருந்தது.. விரைந்து அக்கூட்டதினுள் நுழைந்து அவள் முகம் காண தேட அதிர்ச்சியில் கண்கள் உறைந்தது..

அழுக்குத் துண்டையும் கிழிந்த பழுப்பேறிய வேட்டியையும் எலும்புடலோடிருந்த அம்முதியவர் அக்கதவருகே விழுந்திருந்தார்.. கண்கள் மேல் நிலைக்க.. வாய் திறந்த நிலையில் அவரின் நிலை அவர் மரணமடைந்திருப்பதைக் காட்டியிருந்தது.. கைகளிலும் கால்களிலும் சங்கலி பூட்டியிருக்க.. அது பாதியறுந்து கீழே கிடந்தது..

சிறுமி ஓர் மூலையில் தன் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு செய்வதறியாது அழுத வண்ணம் இருந்தாள்.. அவளோடான என் அன்புப் பார்வை அவள் அருகில் எனைக் கொண்டு சென்றது.
என் வருகை அவளறியச் செய்ய.. கதவு தாண்டி அவள் குடிசை நுழைந்தேன்.. மூளையில் கிடத்தப்பட்ட அந்த கட்டிலும், மற்றொரு மூலையில் கூட்டப்பட்ட அடுப்பும் போடப்பட்டிருந்தது.. இரு அலுமனியப் பாத்திரமும், ஒரு மண் பானையும் அடுப்பருகே வைக்கப்பட்டிருந்தது..

சிறுமியின் விசும்பல் ஓயவில்லை.. வேடிக்கை பார்ப்பவர் மெல்ல கலையத் துவங்க.. நான் காவல் துறைக்கு தகவல் சொல்ல ஆளை அனுப்ப ஏற்பாடு செய்தேன்.. அச்சிறுமி குறித்து அடுத்த வீட்டு தோட்டக்காரரிடம் சொந்தங்கள் பற்றி கேட்க.. எங்கிருந்தோ ஒரு வருடம் முன்பு வந்தனர்.. உறவென்று இவ்வூரில் யாருமில்லை என்றுரைத்தார்..

உடலை கதவருகிருந்து எடுத்து கூடத்தில் கிடத்தி, மாலை வாங்கி வந்து சார்த்தினேன்.. சிறுமி அப்போதும் அழுகை ஓயாமல் விசும்பிய வண்ணமே இருந்தாள்.. மெல்ல அவள் தலை கோத, அவள் திடுக்கிட்டு ஏறிட்டாள்.. கண்கள் சிவக்க.. முகமெல்லாம் வீங்கியிருக்க அவளின் கோலம் மனதை வாட்டியது..

என் கண்கள் கண்டதும் சின்ன ஆறுதல் கிட்டியிருக்கக் கூடும்.. அழுகை நின்றிருந்தது.. சற்று நேரத்தில் இறுதிச் சடங்குகள் செய்து அவரை மின்மயானத்து எடுத்துச் செல்ல ஆட்கள் வந்தனர்.

கூட்டம் வேடிக்கை மட்டுமே இன்னும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது ஒரு சிலர் தங்களுக்குள்ளேயே ஏதோ பேசி வெளியேறத் தலைப்பட்டனர்.. சிறுமி அதன் பின் அழவே இல்லை.. இருந்த இடம் விட்டும் அசையவுமில்லை..

மாலை நெருங்க.. அவளை விட்டு எப்படி செல்வதென்று யோசனை வரத் துவங்கியது.. அவள் நாள் முழுதும் உண்ண மறுத்ததால் பசியில் வாடித் துவண்டு அவ்விடத்திலேயே படுத்திருந்தாள்.. 

சொல்லாமல் செல்லச் சொன்ன சிலர், என்னிடம் சொல்லாமலே சென்றிருந்தனர்.. இறுதியில் ஓர் முடிவெடுத்து அவள் கை பற்றி வெளியே வந்தேன்..

அவ்வீட்டு கதவு அதன் பின் திறக்கவே இல்லை.. வழியெங்கும் மஞ்சள் பூக்கள் எங்களை இளஞ்சூரியன் வெளிச்சத்தில் வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தது.. 

அச்சிறுமியுடனான எனது பந்தம், பின்னாலில் அப்பா மகளாக மாறிவிட்டிருந்தது.. குழந்தையில்லாத என் மனைவி அவளின் அம்மாவாக மாறிவிட்டிருந்தாள்.. எங்கள் வீட்டு முற்றம் இப்போது இனிய விளையாட்டுகளினால் நிரம்பிவிட்டிருந்தது..


(முற்றும்)

-- பூமகள்.






Friday, April 8, 2011

ஈரம்..!!


"யார் மனசிலையும் ஈரமில்ல" என்ற வசனத்தை அந்த அறையில் இருக்கும் தொலைக்காட்சி ஒளி,ஒலி வடிவில் உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தது..

மீரா அதை பார்க்கும் நிலையில் இல்லாமல் அவள் கண்கள் கலங்கி தொலைக்காட்சித் திரையை தெளிவில்லாமல் காட்டிக் கொண்டிருந்தது..

அறைக்கு அன்று தான் வந்திருந்தாள் தன் பத்தரை மாத்துத் தங்கமான ஒன்றரை மாதத் தங்கத்தை ஏந்தியபடி..

ஏன்.. எப்படி.. எதற்காக.. அங்கே மீரா எப்படி?? அந்த அறையின் நெடி பினாயிலையும் டெட்டாலையும் கலந்து வீசி அது ஒரு மருத்துவமனை என்பதை உறுதியாக்கியது.

"அப்பா.. சொல்லுங்கப்பா.. ஆங்… அஞ்சலி அழுதுட்டே இருக்காள்.. டாக்டர் வந்து பார்த்துட்டு தான் போயிருக்கார்.. எதாவதுன்னா கூப்பிட சொல்லியிருக்கா ர்.. என்ன.. அம்மாவுக்கு காய்ச்சலா? தூக்கிதூக்கி போடுதா.. சரிப்பா.. இங்கையே கூட்டிட்டு வந்துடுங்க.. அட்மிட் செஞ்சாலும் இங்கையே பார்த்துக்கலாம்.. சரி வைச்சிடறேன்"

மனதுக்குள்ளே அழுது புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள் சத்தமாக மீரா. பித்து பிடிக்காத குறையாக மீரா உறங்கா விழிகளோடு கலங்கி தவித்திருந்தாள்..

அப்போது,

"வாங்க அத்தை, வாங்க மாமா.. " - மருத்துவமனை ஆனாலும் விருந்தினரை வரவேற்பது போல வரவேற்பது பண்பாடு.. இங்கே அது சம்பரதாயம் பார்க்கும் நபர்களுக்கு அத்யாவசியமானது.. இதை வைத்து புதுப் பிரச்சனை வரக் கூடதென்ற கவலை மீராவுக்கு..

"தங்கக்குட்டிக்கு என்னாச்சு.. எல்லாம் சரியாயிடும்.. திருநீறு பூசியாச்சு.. சரியாயிடும்.. இந்தா நீயும் வைச்சிக்கோ ஏம்மா மீரா.. டாக்டர் என்ன சொன்னாரு?"

"சரிங்க அத்தை.. டாக்டர் இப்ப வருவார்னு நர்ஸ் சொன்னாங்க.." என்றாள் மீரா.

டாக்டர் வரும் சத்தம் கேட்டு, அத்தையும் மாமாவும் வெளியில் செல்ல முயல.. அவர் "பரவாயில்ல இருங்க.. மீரா குழந்தைக்கு தடுப்பூசி போட்டதும் இப்படி காய்ச்சல் வந்ததால என்னால உடனே முடிவெடுக்க முடியல.. அதான் திரும்பத் திரும்ப காய்ச்சல் மருந்து ஆறு மணி நேரத்துக்கு ஒரு தரம் கொடுத்தீங்களான்னு கேட்டேன்.. இரண்டு நாள் ஆகியும் இப்படி இருக்கறதா சொன்னதால தான் நான் அழைச்சி வரச் சொன்னேன்.. "

மீரா, "டாக்டர், குழந்தைக்கு மருத்து சரியா தான் டாக்டர் கொடுத்திட்டு இருக்கேன்.. ஆனாலும் காய்ச்சல் 105 டிகிரி வந்து குழந்தை கண்ணும் முழிக்கலை. பாலும் குடிக்கலை.. அதான் உடனே உங்களைப் பார்க்க வர கூப்பிட்டேன் டாக்டர்.."

"மீரா, இப்போ குழந்தைக்கு பிளட் டெஸ்ட் எடுத்த ரிப்போர்ட் வந்திருக்கு.. அதுல நிறைய இன்பக்சன் இருக்குன்னு தெரிஞ்சிருக்கு.. பிளட்ல மட்டும் தான் அட்டாக் ஆயிருக்கு… முதுகுத் தண்டு வடம் வழியா மூளைக்கு போயிருந்தா அப்புறம் மூளைக் காய்ச்சல் ஆகியிருக்கும்.. ஐசியூல தான் வைச்சிருக்கனும்.. ஆனா முன்னமே பார்த்ததால அதையெல்லாம் தடுக்க முடிஞ்சிது.. எந்த கிருமினால.. அதுவும் யார் மூலமாக காய்ச்சல் வந்திச்சின்னு கல்சர் ரிப்போர்ட் வந்ததும் தெரிஞ்சிடும்.. அதுக்கு இன்னும் ரெண்டு நாள் ஆகும் மீரா.."

"கலங்கிய கண்ணோடு, சரிங்க டாக்டர் என்று விழி நீரை மறைக்க முயன்றாள் மீரா.."

"மீரா, வீட்டுக்கு கெஸ்ட் நெறைய வந்தாங்களா குழந்தையைப் பார்க்க?? "

"ஆமாம் டாக்டர்.. "

"நான் குழந்தை பிறந்தப்பவே சொன்னேன்ல.. இவ்வளவு கெஸ்ட் வரக் கூடாதுன்னு.."

"ஒன்னும் பண்ண முடியலை டாக்டர்.. "

"இப்போ குழந்தை தான் கஸ்டப்படுது பாருங்க… " சொல்லிவிட்டு குழந்தையைப் பரிசோதித்துவிட்டுச் சென்று விட்டார்.

அப்பாவிடமிருந்து அழைப்பு… "ஹாஸ்பிடல் வந்தாச்சு மீரா.. அம்மாவை அட்மிட் செய்ய ரூம் புக் பண்ணிட்டேன்.. உன் அறைக்கு ஒரு அறை தள்ளி புக் பண்ணிட்டேன்.. சரியா.."

அப்பாவுக்கு பதில் சொல்லி, போனை வைத்த பின்,
"அத்தை, அம்மாவுக்கும் உடம்பு நெருப்பா கொதிக்கிறதாம்.. அதனால இங்கே கொண்டு வந்து அட்மிட் செய்யப் போறாங்க.. இன்னிக்கி மதியம் கூட எனக்கு சாப்பாடு கொடுத்து விட்டாங்க.. இப்போ என்னவோ திடீர்னு காய்ச்சல்.."

சரி.. நாங்க அப்படியே கிளம்பறோம்.. நாளைக்கு மூன்று மணிக்கு வந்து பார்க்கறோம்.. என்னவரைப் பெற்றவர்கள் இருவரும் கிளம்பிவிட்டனர்..

அம்மா பக்கத்திலேயே இருந்தும், குழந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் அருகே சென்று பார்க்கத் தடை விதித்திருந்தார் டாக்டர்.. மீரா கவலையின் உச்சத்தில் இருந்தாள்.. ஒரு புறம், அம்மா.. மறு புறம் குழந்தை.. என்னைப் பார்ப்பதா.. அம்மாவைப் பார்ப்பதா என்று தெரியாமல் தவித்தாலும் மனத் திடத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் அலையும் அப்பா..

அப்பாவுக்காகவே மனத் திடத்தை வரவழைத்துக் கொண்டாள் மீரா.

மறு நாள், குழந்தைக்கு ஊசியேற்ற வந்த செவிலியர்கள் அங்கு கொடுக்கும் உணவு பற்றாது.. நீங்கள் வீட்டிலிருந்து வரவழைத்துச் சாப்பிடுங்கள்.. ஹாஸ்பிடல் ரூல் பார்க்காதீங்க.. நீங்க தாய்ப்பால் மட்டுமே தருவதாலும், குழந்தைக்கு இப்போது அதிகமான தாய்ப்பால் தேவைப்படுவதாலும் நல்ல சத்துள்ள உணவை வீட்டிலிருந்து சமைத்துச் சாப்பிடுங்கள்.. உங்க அரோக்கியம் ரொம்ப முக்கியம்" என்று மீராவுக்குச் சொல்லிச் சென்றனர்..

உடன் ஓடி வந்த ரேவதி அக்காவோ, நான் உன் கூடவே இருக்கேன் மீரா.. கவலையை விடு.. யாராவது நம்ம சொந்த காரங்க கிட்ட சொல்லி சோறு வரவழைச்சிரு மீரா என்றார்.

அக்கா தன்னோடு இருப்பது பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது அதுவுமில்லாமல். கல்லூரிக்குச் செல்லும் மகனையும் பொருட்படுத்தாமல் தன்னோடு குழந்தைக்கு நன்றாகும் வரை இரு என்று சொன்ன அவர் கணவர் மீதும் பெருத்த நன்றியுணர்ச்சி பொங்கியது மீராவுக்கு..

அருகில் இருந்தாலும் இரு குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பி தானும் பணிக்கு போகும் சீதா அக்கா நினைவு வர.. வேண்டாம்.. அவர்களுக்கு ஏன் சிரமம் என்று பின்வாங்கினாள் மீரா. சரி.. நம் மாமியாரும் நம் தாய் போலத் தானே.. தாயும் படுத்துக் கிடக்கையில் அவர் தானே நம் தாய்.. அவரிடம் கேட்போம்.. அத்தைக்கு மாமாவுக்கு சமைப்பதைத் தவிர பெரிய கமிட்மெண்ட் ஏதும் இல்லை என்பது கூடுதல் வசதியாகவே மீராவுக்குத் தோன்றியது.. அத்தைக்கு சிரமம் இருக்காது என்று காலையிலேயே போன் பண்ணினாள் மீரா.

"அத்தை, இன்னிக்கி மதியம் எனக்கு மட்டும் சாப்பாடு கொண்டு வருவீங்களா?? 3 மணிக்கு வருவதை, கொஞ்சம் முன்னாடி வந்திடுங்களேன்.."

"சரி கொண்டு வர்றேன்.." என்றார் அத்தை..

அத்தை மாமாவோடு வந்து மீராவைச் சாப்பிட வைத்தார்.. பின்பு, அப்பா வந்து குழந்தையை தொலைவிருந்தே பார்த்துவிட்டு பின் சென்று விட்டார்..

மணி 2 இருக்கும்.. மீராவுக்கு போன் வந்தது.. "மீரா.. நான் தான் அண்ணி பேசறேன்.. சவிதா.. (மீரா கணவரின் அக்கா..) அஞ்சலிக்கு எப்படி இருக்கு.. இப்போ பரவாயில்லையா.. ஏதாவது ஹெல்ப் வேணும்னா சொல்லு மீரா.. "

மீரா மனதுக்குள், பாவம் அண்ணி, ஏற்கனவே பத்து வயதிலும், 8 வயதிலும் ஒரு பையனையும் பொண்ணையும் வைத்துக் கொண்டு கூடவே வேலைக்கும் போய்க் கொண்டு வீட்டு வேலையையும் செய்து கொண்டு கஸ்டப்படுகிறார்.. நான் ஏன் தொல்லை தர வேண்டும் என்று எண்ணியபடியே..

"சொல்லுங்க அண்ணி.. இப்போ பரவாயில்லை.. காய்ச்சல் விட்டு விட்டு வருகிறது.. ஹெல்ப் எல்லாம் ஒன்னும் வேணாம் அண்ணி.. நீங்களே வேலைக்கும் போயிட்டு வீட்டையும் பார்த்திட்டு இருக்கீங்க.. பிரச்சனை இல்லை.."

"சரி.. நான் சாயிந்திரம் வர்றேன்.."

மாலை 4 மணி.. சொன்னது போலவே வந்து நின்றார் அண்ணி..

முகம், கை, கால்களைக் கழுவி விட்டு, பின் வந்து குழந்தை அருகில் நின்றார்.. வாங்க அண்ணி என்று மீரா கூப்பிட்டதைச் சட்டை செய்யவில்லை..

அத்தையும், அண்ணியும் குழந்தையைப் பார்த்து வாயில் சேலையை மூடி அழுதனர்..

"நோய் வந்து வந்து தான் எதிப்பு சக்தி வளரும்.." என்றார் அண்ணி..

"அதான் நல்லா வளர்ந்திட்டு இருக்கு பாருங்க… ஏண்டி பயாட்டிக் ஊசி ஊசியா போட்டு.. நானும் தாய்ப்பால் மட்டும் தான் கொடுத்திட்டு இருக்கேன்.. ஆனாலும் வந்துடுச்சே…" இது மீரா. 45 நாள் குழந்தைக்கு எந்த எதிர்ப்பு சக்தி இருக்கும் என்று புரியாது பேசத் தொடங்கினார் அவள் அண்ணி..

"எதிர்ப்பு சக்தி அப்போ இல்லைன்னு அர்த்தம்…. உன் பால்ல அப்ப சத்தில்ல.." இது அண்ணி..

சுளீர் என்றது மீராவுக்கு… தாய்ப்பாலில் சத்தில்லை என்று ஒரு பட்டம் பெற்றவர் சொல்லலாமா? அதுவும் இரு குழந்தைக்குத் தாய்.. கல்வி நிறுவனத்தில் பணியில் இருக்கும் ஒருவர்… தான் எந்த மனப் போராட்டத்தில் இரவும் பகலும் உறங்காது சதா அழுது கொண்டிருக்கும் குழந்தையோடு இருக்கேன்.. தன் கணவர் கூட அருகில் இல்லையே.. இவ்வாறாக சுயபட்சாதாபம் மேலோங்கியது மீராவுக்கு.. மௌனம் காத்தாள் மீரா..

பேச்சு திசை மாறியது..
"சாப்பாடு இங்கையே உனக்கு கொடுத்திடுவாங்களா மீரா" இது சவிதா அண்ணி.

"ஆமாங்க அண்ணி.. இங்கையே கொடுப்பாங்க.." என்றாள் மீரா.

"ஏம்மா… அப்போ ஹோட்டல்ல வாங்கி சாப்பிட வேண்டியது தானே.. நீ ஏம்மா சோறு செமக்கறே….." என்று ஓரக் கண்ணால் மீராவைப் பார்த்தபடியே சொன்னார் சவிதா அண்ணி..

"ஏ போயி வெளியில சாப்பிடனும்னு தான் கொண்டு வந்தேன்.." இது அத்தை..

மீராவுக்கு நெஞ்சில் நெருஞ்சியால் குத்தியது போல் வலி…

எழுந்து வெளியே வந்து விட்டார்.. தன் மகளுக்கு சோறு பரிமாறி உண்ண வைத்து அனுப்பினார் அத்தை..

அடுத்த நாள் மாமாவுக்குச் சமைக்க அத்தை கிளம்ப.. எனக்கும் சேர்த்து எடுத்து வர வேண்டாம் என்றாள் மீரா.. பதிலேதும் பேசாமல் சென்றார் அத்தை..

தனக்கு உண்ணக் கொண்டு வந்ததை அத்தை சிறிது கொடுத்தும் தொண்டைக்குள் இறங்க மறுத்தது மீராவுக்கு.. அப்படியே வைத்து விட்டாள்.

அப்பா, ஹோட்டலுக்கும் வீட்டுக்கும், ஹாஸ்பிடலுக்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.. மீரா விரும்பிய உணவெல்லாம் வாங்கி உண்ண வைத்தார்.. அத்தைக்கும் ரேவதி அக்காவுக்கும் என்ன வேண்டுமெனக் கேட்டு சேர்த்து வாங்கி வந்தார்..

மருத்துவர் வந்தார்.. "கல்சர் ரிப்போர்ட் வந்திடுச்சுங்க மீரா.. கை நகத்துல இருக்கிற கிருமிங்க தான் காரணம்.. சோ.. கெஸ்ட்ஸ் தான் பிரச்சனை.. விசிடர்ஸ் நாட் அலவுட்-நு போர்ட் போட்டாசு.. 3 மாசம் முடியறவரை கெஸ்ட்ஸை அவாய்ட் பண்ணுங்க.. இன் ஹைகீனிக்கா குழந்தையைத் தொடாதீங்க.. தொடவுடாதீங்க.."

"டாக்டர், என் அம்மாவும் காய்ச்சல்ல தான் பக்கத்து ரூம்ல அட்மிட் ஆகியிருக்காங்க.. "

"பார்த்தேன் மீரா.. அவுங்க இந்த இன்பக்சனுக்கு காரணம் இல்ல.. இருந்தாலும் அவுங்களுக்கு சிக்கன் குனியாங்கறதால 1 மாசத்துக்கு குழந்தையை அவுங்க தொட வேண்டாம்.."

"சரிங்க டாக்ட ர் " என்றாள் மீரா.

அத்தையை அழைத்துச் செல்ல மாமா வந்தார்.. அப்பா அவரிடம், ஓரிரு நாட்களுக்கு மீராவோடு அவள் மாமியாரை இருக்க வைக்கக் கேட்டுக் கொண்டார்.. பாவம் அக்கா.. உடனே திரும்பி வருவோம் என்று எண்ணி போட்டது போட்டபடி ஓடி வந்தவர்.. துவைத்த துணி பாதியும் துவைக்காத துணி பாதியும் இருக்க மீராவுக்காக வந்தவர்.. இப்போது வீட்டுக்கு போயே ஆகவேண்டிய இக்கட்டான பெண்களுக்கான பிரச்சனையான சூழல்... எல்லாவற்றையும் விவரித்தார் அப்பா..

என் மனைவிக்கு தூக்கம் கெட்டால் சேராது.. என்று ஒற்றை வாக்கியத்தில் பதிலளித்தார் மாமா..

சரிங்க என்று அப்பா இறுகிய முகத்தோடு சென்று விட்டார்..

சிறிது நேரத்துக்கு பின், கிளம்ப தயாராக இருந்த மாமாவிடம், மீண்டும் அப்பா கெஞ்சினார்..

சரி இருக்கட்டும் என்று ஒப்புதல் அளித்தார் மாமா.

4 நாட்கள் ரேவதி அக்காவும், 3 நாட்கள் அத்தையும் இருந்து குழந்தை அஞ்சலியும் அம்மாவும் தேற வீடு திரும்பினர்..

மீராவுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.. பின்பொரு நாள் தான் 2 நாள்கள் இருந்ததையும், குலதெய்வத்துக்கு கிடா வெட்டுவதாக வேண்டிக்கொண்டு அதை நிறைவேத்தியதாலும் தான் தன் பேத்தி குணமானாள் என்று அத்தை சொல்வார்கள் என்று…!!

__________________
-- பூமகள்.

"தமிழை தாய் பழித்தா லும்,
தாயை தாய் பழித்தாலும்,
விடேன்....!!"


பூமகள் படைப்புகள்
Edit/Delete Message Reply With Quote Multi-Quote This Message Quick reply to this message

Wednesday, March 25, 2009

செவத்தம்மா....!

செவத்தம்மா

கலைத்துப் போடப்பட்ட கீரைக் குவியல்களைக் கட்டுகளாக்கி ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தாள் செவத்தம்மா...

வயது கண்டுபிடிக்க இயலாதபடி உழைப்பின் வனப்பு அவள் உடலெங்கும் மேவியிருந்தது...
அதிகாலையில் மார்கெட் சென்று அன்றன்று வந்த காய்கறிகளில் எவை மலிவோ அவற்றை ஒரு கூடையில் வாங்கி மாலைக்குள் விற்று காசு பார்ப்பது செவத்தம்மாவின் அன்றாடப் பிழைப்பு..

இன்றும் அப்படித்தான்.. இருக்கும் சொற்பக் காசுக்கு கீரை மட்டுமே கிட்டியது.. அகத்திக் கீரை, வெந்தயக் கீரை, பசலைக்கீரை, அரைக் கீரை, சிவப்புக் கீரை, சுக்குட்டி(மணத்தக்காளி) கீரை, நினைவாற்றல் கொடுக்கும் வல்லாரைக் கீரை, புதினா இப்படி கட்டுகளை அடுக்கி தலையில் சும்மாடு இட்டு கூடையை மேலே தூக்கி தாமே வைத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டாள்..

"கஞ்சி காய்ச்சி அங்கன வைச்சிருக்கேன்... உச்சி வெயில் வாரக்குள்ள நான் போயி கீரையை வித்துட்டு வந்துடறேன்.. தண்ணி எதுனா வேணும்னா உன் கை பக்கத்துல சொம்பு இருக்கு.." - என்று வீட்டிலிருக்கும் தன் கணவன் காளையனுக்குச் சொல்லிவிட்டு வியாபாரத்துக்கு தயாரானாள் செவத்தம்மா..

"ஏ.... கீரை வாங்கலையோ கீர....... அரைக்கீரை.... வல்லாரைக் கீஈஈஈரை......... வெந்தயக் கீரை... அகத்திக் கீரைஐஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஇ........" கூவியபடியே சென்று கொண்டிருந்தாள் செவத்தம்மா...


பக்கத்து மூன்று நான்கு தெருக்கள் சுத்தினா தான் பாதிக் கூடையாவது காலியாகும்... இன்னும் எம்புட்டு தூரம் தான் நடந்துட்டே இருக்கறது... என்று வழிந்த வேர்வையைத் துடைத்தபடியே தளர்ந்த நடையில் நிழல் தேட ஆரம்பித்தாள் செவத்தம்மா...


தூரத்தில் ஒரு ஆலமரத்தடியில் நொங்கு விற்பவர் நிற்க.... அந்த திசை நோக்கி செல்லலானாள்..

கூடையை இறக்கி.. ஆலமர வேர்களின் மேல் அமர்ந்து கொண்டாள்.. நொங்கு விற்பவரிடம் திரும்பி.. "ஐஞ்சு ரூபாய்க்கு நொங்கு தாங்கண்ணே" என்றாள்..

ஆறு நொங்குகள் தோண்டிக் கொடுக்க... மூன்றை உண்டுவிட்டு.. மூன்றை தன் கூடையிலிருக்கும் பாலிதீன் பையில் சேமித்தாள்... தாகமெடுக்கவே.. மூன்று ரூபாய்க்கு தெளுவு வாங்கிக் குடித்துவிட்டு.. மறுபடி கூடையை எடுத்து தலையில் வைத்து நடக்க ஆரம்பித்தாள்..

பின்னாலிருந்து யாரோ தன்னை கூப்பிடுவது போல் தோன்றவே.. திரும்பிப் பார்த்தாள்..

தூரத்திலிருந்து ஒரு உருவம்..

"ஏலே செவப்பி.. செவப்பி.. " என்ற படி ஓடி வந்து கொண்டிருந்தது..

அருகில் வந்ததும்.அடையாளம் கண்டு கொண்டாள் செவத்தம்மா...

"நீ... நீங்க.... தங்கவேலு தானே.." என்று அதிர்ச்சி கலந்த குரலில் கேட்டாள் செவத்தம்மா...

"ஆமா செவப்பி... நானே தான்.. என்னை மறக்காம நியாபகம் வைச்சிருக்கியே அது போதும் புள்ள.... எப்படி இருக்கே... ஏன் இப்படி ஆயிட்டே" என்றான் தங்கவேலு..

"எப்படி ஆயிட்டேன்... நான் நல்லாத்தானே இருக்கேன்" என்று கலங்காமல் பதிலளித்தாள் செவத்தம்மா..

"உன்னை இப்படி பார்க்க மனசு கேக்கல புள்ள... என் கூட வந்துடு.... நான் உன்ன ராணி மாறி பார்த்துக்கறேன்... உன்னை எப்படி எல்லாம் தாங்கனும்னு கனவு கண்டேன்.. இப்படி இருக்கியே புள்ள..." என்றான் தங்கவேலு..

பதிலேதும் பேசாமல் புன் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தாள் செவத்தம்மா...

"செவப்பி.... உன்னை பிரிஞ்சி போனேனே தவிர... நீ இல்லாத வாழ்க்கைய நான் நினைச்சி கூட பார்க்கல புள்ள... என் கூட வந்துடு.. போதும் நீ பட்ட கஷ்டமெல்லாம்..."

"என் மாமா மவன் என்ன கண்ணாலம் கட்டிக்கிற வரைக்கும் கண்ண தொறந்துட்டு பார்த்துட்டு தானே இருந்தே.. அப்போ வந்து தடுத்து என்னை கண்ணாலம் கட்டியிருக்கலாமில்ல.. அப்ப இல்லாத வீரம் இப்போ எங்கிருந்து வந்துச்சு?" கொஞ்சம் கோபத்தோடே பேசலானாள் செவத்தம்மா..

"அப்போ இருந்த நிலமைல.. என்னால ஊரை எதிர்த்து.. உன் மாமா மவன் காளையனை எதிர்த்து என்னால எதுவும் செய்ய முடியல செவப்பி... என்னை மன்னிச்சிரு.. இப்போ இம்புட்டு கஸ்டப்பட்டுட்டு இருக்கற உன்னைப் பார்க்க மனசு கேக்கல.... நான் இப்போ பெரிய முதலாளி ஒருத்தர்ட்ட டிரைவரா இருக்கேன்.. இருக்க வீடு.. சாப்பாடு எல்லாம் அவுக தர்றாங்க... என் கூட வந்துடு புள்ள..... நாம டவுனுக்கு போயிடலாம்..." என்றான் தங்கவேலு...

நிதானமாக அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த செவப்பி....

"உனக்கும் எனக்கும் இருந்த நேசம் என்னிக்கோ காணாம போச்சுது.. எனக்கு பிடிச்சோ பிடிக்காமையோ என்னோட கண்ணாலம் நடந்துச்சு.. ஆனா இப்ப நான் நிம்மதியா இருக்கேன்.... என்னை மறந்துடு தங்கம்..." குரல் உடையாமல் கணீரென வந்தது செவப்பியிடமிருந்து...

பதிலேதும் பேசாமல் தலையைத் தொங்க விட்ட படியே.. திரும்பி நடக்கலானான் தங்கவேலு....

வெகு தூரம் தங்கவேலு தலை மறையும் வரையில் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தவள்.. கண்களில் கண்ணீர் கசிய தன் முந்தானையால் துடைத்துக் கொண்டபடியே பிழைப்பைப் பார்க்க நடக்கத் துவங்கினாள்...

உச்சி வெயில் தலையில் அடிக்கும் நேரத்தில் தானிருக்கும் குடிசை வந்து சேர்ந்தாள் செவப்பி...

கண் மூடி கிடந்த காளையன், சட்டென விழித்துக் கொள்ள...

"நான்தாங்க... குடிக்க சாப்பாடு கரைச்சிட்டு வர்றேன்.. சேர்ந்தே சாப்பிடலாம் மாமா" என்றாள் செவத்தம்மா...

"சரி செவத்தம்மா...." என்று சொல்லி தலையசைத்தான் காளையன்.. அவர் நினைவுகள் பின்னோக்கி சென்றது..

"அடியே மூதேவி... உனக்கு எத்தன வாட்டி சொல்லியிருக்கேன்... புருச குடிச்சிட்டு வர்றப்போ... எதுனாச்சும் கறி செஞ்சி வைக்கனும்னு.. இப்படி அன்னாடும் கஞ்சி காய்ச்சி வைச்சா என்னாடி அர்த்தம்...." என்று நாக்கைக் கடித்தபடி.. தன் காலால் செவத்தம்மாவை எட்டி உதைத்தான் காளையன்..

"ஏண்டா அந்த புள்ளய இப்படி போட்டு அடிக்கிற... அவ தாயில்லாத புள்ளன்னு தான் உனக்கு கட்டி வைச்சேன்... நானே இப்போ அந்த புள்ள வாழ்க்கைக்கு கேடு செஞ்சிட்டேனே" என்று புலம்பினார் சிவப்பியின் தாய்மாமன்..

தினம் தினம் நடக்கும் யுத்தத்தைப் பார்த்துப் பார்த்தே சீக்கிரத்தில் இறந்து போனார் சிவப்பியின் தாய்மாமா..

இது நடந்த சிறிது நாட்களில் தான்.. ஒரு நாள் காளையன் குடித்துவிட்டு தாறுமாறாக நடந்து வந்து கொண்டிருக்க.. ஒரு லாரி ஏறி இரு கால்களும் துண்டிக்கப்பட்டது...

நிறைய கடன் வாங்கி சிவப்பி தன் தாலியைக் காப்பாற்றினாள்.. அன்று முதல் இன்று வரை செவத்தம்மாவின் வாழ்க்கை இப்படித் தான் போய்க்கொண்டு இருக்கிறது..

காலையிலேயே கணவரைக் குளிக்க வைத்து... கஞ்சி கொடுத்து படுக்க வைத்துவிட்டு விற்பனைக்கு போனால்... மதியம் தான் வீடு திரும்புவாள்..

ஒரு தட்டில் பழைய சாப்பாடு போட்டு.. தயிரை ஊற்றி.. கரைத்து ஒரு குவளைச் சாதத்தை கையில் ஏந்தி தன் வாயருகே நின்றிருக்கும் செவத்தம்மாவைப் பார்த்து கண்கள் பனித்தது காளையனுக்கு...

"மாமா... உனக்கு நான் என்ன கொண்டு வந்திருக்கேன் பாரு... நொங்கு மாமா..... உனக்கு ரொம்ப புடிக்கும்னு வாங்கியாந்தேன்... என்ன மாமா.. வேர்க்குதா.. இரு பனையோலை விசிறி வீசி விடுறேன்.... . " என்று எழுந்தவளின் கையைப் பற்றி விம்மி அழ ஆரம்பித்தான் காளையன்..

"என்ன மாமா இது சின்ன குழந்தையாட்டம்.... அழாம சாப்பிடு... காலு வலிக்குதா?" என்று வாஞ்சையாக தலை கோதினாள் செவத்தம்மா...

செவத்தம்மாவின் பாசக் கவனிப்புகளால் அன்றிரவு முழுதும் தூங்காமல் கிடந்தான் காளையன்..

மறு நாள் வழக்கம் போலவே புலர்ந்தது.... காளையனைக் குளிப்பாட்டி கஞ்சி குடிக்க வைத்துவிட்டு.. நகர்ந்த செவப்பியை அருகில் அழைத்தான் காளையன்..

நெற்றி அருகில் முத்தமிட்டு.. "போயிட்டு வா செவத்தம்மா" என்றான் காளையன்..

என்றுமில்லாமல் இன்னிக்கி மட்டுமென்ன புதுசா நடக்குது என்று எண்ண நேரமின்றி.... வியாபாரம் பார்க்க... கிளம்பினாள் செவத்தம்மா..

உச்சி வேளையில் மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு வீடு திரும்ப.... அங்கு அசைவற்ற நிலையில் படுத்திருந்தான் காளையன்... வாயில் பச்சை நுரை தள்ளியிருந்தது... ஓடிச் சென்று துடைக்க முந்தானை எடுத்தவளுக்கு அருகில் ஒரு கடிதம் அவர் தலைமாட்டருகே படபடத்தபடி இருந்ததைக் கண்டாள்... அதிர்ச்சி கலையாத முகத்துடன் அந்த கடிதத்தைப் பிரித்துப் படித்தாள்..

"அன்புள்ள செவத்தம்மா...

இத்தன நாளும் உனக்கு பண்ணுன கொடுமைக்கெல்லாம் தான் சேர்த்து எனக்கு ஆண்டவன் இந்த தண்டன கொடுத்துட்டான்... ஆனா நான் சொகமா படுக்கையில படுக்க.. நீ தான் தெனமும் கஷ்டப்பட்டுட்டு இருக்கே....

நான் பண்ணுன கொடுமை இப்போ உன்னைத் தான் வாட்டுது.... எனக்கு நானே தண்டன கொடுத்துக்கலாம்னு பல நாள் யோசிச்சிருக்கேன்.. ஆனா நீ அனாதையா போயிடுவியோன்னு பயமா இருந்துச்சு.. ஆனா அன்னிக்கி தங்கவேலைப் பார்த்ததுக்கப்புறம்... எனக்கு நிம்மதி வந்துடுச்சி.... அவன் தான் உனக்கு சரியான புருசனா இருக்க முடியும்... நீ அவனைக் கண்ணாலம் கட்டிக்கோ.. அதுக்கு நான் இடையூறா இருக்க விரும்பல.... அதான் நீ கொடுத்த கஞ்சில... வீட்டைத் துடைச்சு விட வைச்சிருந்த பச்சை சாயத்தைக் கலந்து குடிச்சிட்டேன்.....

நான் பொறந்தது முதல் என் ஆத்தாவை நான் பார்த்ததில்ல... உன்னை என் ஆத்தாவாப் பார்க்கறேன்.. அடுத்த ஜென்மத்துல உந் வயத்துல புள்ளையா பொறக்கனும் புள்ள.... நல்லா இரு.... இந்தப் பாவியோட கடைசி ஆசைய நிறைவேத்து புள்ள....

உன்னோடு வாழத் தகுதியில்லாத,
காளையன்."

-----என்று கிறுக்கலான கையெழுத்தில் எழுதி முடித்திருந்தது.. கடிதத்தின் இறுதியில் காளையன் என்ற எழுத்துகள் கண்ணீரால் அழிந்திருந்தது...

கண்களில் நீர் பெருக...." ஹையோ இப்படி பண்ணிட்டீங்களே...ஏஏஏஏஏஏஏஏஏஎ................." என்று பெருங்குரலெடுத்து அழ ஆரம்பித்திருந்தாள் செவத்தம்மா...


கொஞ்ச நாள் கழித்தது....

"ஏலே செவத்தம்மா... வல்லாரைக் கீரை இருக்கா... கட்டு என்ன வெல??" என்று மச்சுவீட்டம்மா கேட்க..


"இருக்குமா... கட்டு ஐஞ்சு ரூபா தாயி..... " என்று கூறிக் கொண்டே கூடையை இறக்க ஆயத்தமானாள் செவத்தம்மா....

(முற்றும்)

[ இக்கதை யூத்ஃபுல் விகடனில் வெளியாகியுள்ளது. அதற்கான சுட்டி இதோ.
'செவத்தம்மா' ]
__________________
-- பூமகள்.

Thursday, March 19, 2009

டேக் ஆஃப்...!!



டேக் ஆஃப்




கோவை விமான நிலையம் இரவு 10 மணிக்கு இருள் அப்பிய சுவர்களுக்கு மின் விளக்குகள் கொண்டு வெளிச்சம் ஒட்ட வைத்துக் கொண்டிருந்தது..


வெளிச்சக் கீற்றுகள் உள்ளிருக்கும் தரையைப் பளிங்கு போல் காட்டிக் கொண்டிருந்தது..


மெல்ல தனது பயணச் சுமைகளைத் தள்ளியபடியே வெளி வராண்டாவில் தமக்கான விமான எண் டிஸ்ப்ளேயில் வரக் காத்திருந்தனர்..


இரு பெரிய பைகளுடன் அவ்விருவரும் பயணிகளோடு பயணிகளாக கலந்துவிட்டிருந்தனர்..


அவ்விருவரில் ஒருவர் கருப்பு ஜர்கின் போட்டிருந்தார்.. அவர் அருகிலிருந்த வெளிர் நீல ஜீன் அணிந்தவருக்கு தன் கூரிய கண்களால் சிக்னல் காட்டிய வண்ணம் இருந்தார்..


மார்கழிக் குளிர் ஜீன் அணிந்திருப்பவருக்கு மெல்ல நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.. குளிரில் நடுங்கினாலும் உள்ளே நடக்கப் போகும் நிகழ்வுக்கான ஒத்திகையை மனம் ஒருபுறம் மனத்துக்குள்ளேயே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது..


இரவு 10.30 மணி..


அவர்கள் செல்ல வேண்டிய சிங்கப்பூர் விமானத்தின் எண் டிஸ்ப்ளே போர்டில் வர.. பரபரப்பானது பயணிகள் கும்பல்..


இவர்கள் இருவரும் பயணிகளோடு சக பயணியாக உள்ளே நுழைந்தார்கள்..


வெளிக் காவலரிடம் பாஸ்போர்ட்டும் பயணச் சீட்டையும் காட்டிய பின் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டனர்..


பயணிகள் தத்தம் பைகள், சூட்கேசுகள் கொண்டு ஒருபுறம் சோதனைக்காக நீண்ட வரிசையில் காத்துக் கொண்டிருக்க...


இருவரும் சென்று வரிசையின் கடைசியில் நின்றனர்..


மெல்ல வரிசையின் நீளம் குறைய... இருவரும் தத்தம் பயணப் பொதிகளை சோதனைக்காக வைத்தனர்..


அவை ஸ்கேன் செய்யப்பட்டு தகுந்த லேபில் அணிவிக்கப்பட்டபின் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைக்காக அடுத்த இடத்துக்கு சென்றனர்..



கொடுக்கப்பட்ட டேகுகளை தன் கையடக்க பையின் வாயைச் சுற்றி இறுக்கிவிட்டு.. தன்னுடன் வந்திருக்கும் ஜீன் அணிந்தரின் விவரங்களை ஒரு அட்டையில் எழுதிக் கொண்டிருந்தார் கருப்பு ஜர்கின் அணிந்த நபர்..


ஜீன் அணிந்தவர்.. அங்கும் இங்கும் நோட்டமிட்டபடியே தனக்குள் இருக்கும் படபடப்பை மெல்ல குறைக்க முற்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.. தன் வாழ்க்கையில் இதுவரை நடக்காத நிகழ்வாதலால் மனம் பதைத்தபடியே இருந்தார்..


அடுத்து இமிகிரேசன் கவுண்டர் சென்று தனது அடையாள அட்டையையும் அந்த நபரின் விவரங்கள் தாங்கிய அட்டையும் கொடுத்துவிட்டு.. இருவரின் பாஸ்போர்டையும் காட்டி உள் நுழைந்தார்..


இரவு 11.30 மணி..


வெகு நேர காத்திருப்புக்கு பின் முக்கிய சோதனைக்காக மீண்டும் வரிசையில் நின்றனர்..


சோதிப்பவர்களின் பரஸ்பர ஹிந்தியிலான நகைச்சுவை சம்பாஷனையை ரசித்தபடியே அத்தனை படபடப்பிலும் புன் முறுவல் செய்தார் ஜீன் அணிந்தவர்..


இருவரின் பயணப் பொதிகளையும் ட்ராலியில் தள்ளியபடியே கருப்பு ஜர்கின் போட்ட நபர் ஒருபுறம் செல்ல... ஜீன் அணிந்தவர் அடுத்த கதவிற்குள் நுழைந்தனர்..


இருவரும் சோதிக்கப்பட... கையடக்க பைகள் சோதனையிலிருந்து மீண்டு வந்தன.. அவற்றில் ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு வெகு நேரம் யாருடனோ வாக்கி டாக்கியில் அந்த காவலதிகாரி பேசிய வண்ணம் இருந்தார்..


அவர் முகம் மாறியதையும்.. சம்பாஷனைகளையும் அரைகுறை ஹிந்தியில் புரிந்து கொண்ட ஜீன் அணிந்தவர் மனதுக்குள் அழ ஆரம்பித்திருந்தார்..


நடப்பதில் ஏதோ விபரீதம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்த அந்த கருப்பு ஜர்கின்காரர்.. காவலர் பேசி வைக்கும் வரை காத்திருந்தார்..


இருவரையும் தனியே அழைத்து மெல்ல காவலர் பேச ஆரம்பித்தார்..


"உங்கள் பையில் என்ன வைத்திருக்கிறீர்கள்... சொல்லுங்கள்" இதை சற்று கடுகடு முகத்துடன் அதட்டலாக ஆங்கிலத்தில் காவலர் கேட்க...


"ஒன்றுமில்லையே.. துணிகளும் புத்தகங்களும் தான்" என்று கருப்பு ஜர்கின்காரர் குழப்பத்துடன் ஆங்கிலத்தில் உரைத்தார்..


"இல்லை.. அதில் விமானத்துக்கு ஊறு விளைவிக்கும் பொருளை வைத்திருக்கிறீர்கள்.. நானே சொல்லிவிடுவேன்.. நீங்களே ஒப்புக் கொண்டு விடுங்கள்.."


சற்று அதிக கடுப்பில் காவலர் சொல்ல..


நடு நடுங்கிப் போன இருவரும்.. எக்கு தப்பாக மாட்டிவிட்டோமே என்று விழி பிதுங்கிப் போயினர்..


"இல்லை சார்.. நாங்கள் எதுவும் வைத்திருக்கவில்லை.. தெரியாமல் ஏதேனும் இருக்கலாம்.. என்ன இருக்கிறதென்று சொல்லுங்கள்" என்று அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு ஜர்கின் காரர் கேட்கவும்.. திபுதிபுவென மற்ற சோதனைப் பிரிவு காவலர்கள் அங்கு கூடவும் சரியாக இருந்தது..


அவர்களில் ஒருவர்.. கருப்பு ஜர்கின் அணிந்தவரை அழைத்து சூட்கேசின் தாழை எடுத்துவிடச் சொல்ல..


அது நீல ஜீன்காரரின் பை என்பதால் அவரை அணுகினார் கருப்பு ஜர்கின்காரர்.


மெல்ல நடுங்கும் கைகளோடு வேர்த்தபடியே பையைத் திறக்க..


அங்கு தேடி அந்த பொருளை அவர்கள் எடுத்தார்கள்..


பார்த்த இருவருக்கும் பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது...


அது ஒரு முழ நீளத்தில் கூர்மையான ஆயுதமாக அமைந்திருந்தது.. இருவரின் இதயமும் வேகமாக அடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது..


இன்னும் சற்று அதிக விசாரணைக்கு உட்படுத்த தனி அறைக்கு அழைத்து வரப் பட்டார்கள்..


முன் செல்லும் காவலர் பின்னே நடுக்கத்தோடே இருவரும் செல்ல.. காவலர் இருவர் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தனர்..


நீல நிற ஜீன்காரர் காவலர் பின் செல்கையில் மயங்கி விழ.. அவரை அவசரமாக விமான நிலையத்தில் இருக்கும் முதலுதவி செய்யும் இடத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல ஆவண செய்தார் காவலரில் ஒருவர்..


விசாரணை கருப்பு ஜர்கின் போட்டவருடன் சுமார் 20 நிமிடம் நீடிக்க.... இறுதியில் வேர்வை பூத்த முகத்துடன் தன் கைக்குட்டையைத் துடைத்து விட்ட படி.. வெளியேறினார்..


அறையை விட்டு வெளி வந்த காவலர்.. புன் முறுவலுடன் கருப்பு ஜர்கின் காரருக்கு கை கொடுத்து மன்னிப்பு கேட்டு.. வாழ்த்துகள் சொல்லி அவரை அனுப்பினார்..


நீல ஜீன் அணிந்தவருக்கு முதலுதவி செய்யப்பட்டு மயக்கம் தெளிந்த நிலையில் கருப்பு ஜர்கின் வெளிப்படும் இடத்துக்கு அருகில் அமரச் செய்திருந்தார்கள்..


விசாரணையில் ஈடுபட்ட காவலர், மற்றொரு காவலரின் காதில் ஏதோ சொல்ல.. அவர் ஜீன் அணிந்தவருக்கு அருகில் சென்று அவர் போகலாம் என்று அனுமதி அளித்தார்..


கருப்பு ஜர்கின் காரர், ஜீன் அணிந்தவரைக் கைத்தாங்கலாக பிடித்தபடியே விமானம் ஏற காத்திருப்போரின் வரிசையில் பயணப் பொதிகளுடன் நிற்கலானார்.


அதுவரை நடந்த எதையுமே நம்ப முடியாமல் இருந்த ஜீன் அணிந்தவர்.. ஆச்சர்யம் தாளாமல் அரை மயக்கத்திலேயே குழப்பத்தில் உடன் நின்றிருந்தார்..


நள்ளிரவு 12.10 மணி..


விமானத்தினுள் இருவரும் நுழைய... தமது சன்னலோர சீட்டுடன் ஐக்கியமானார் ஜீன் அணிந்தவர்..


விமானம் கிளம்ப இன்னும் சில நிமிடங்கள் இருக்கையில்.. தனது சஸ்பென்ஸ் தாளாமல் நீல ஜீன் அணிந்தவர்..


"பரத்.., போலீஸ் விசாரணையில் என்ன கேட்டாங்க.. எப்படி தப்பிச்சீங்க??"


புன்னகைத்தபடியே.." அத ஏன் கேக்கற பாலா.. ஏதோ ஆயுதம் கடத்தறோம்.. விமானத்தையே ஓட்டை பண்ணப் போறோம்னு நம்மள நினைச்சிட்டாங்க.. எல்லாம் உன்னால தான்"


அதிர்ச்சி கலந்த குரலில்.. " என்ன..... என்னாலையா.....ஆஆஆஆஅ???????????" என்று தன் கண்கள் விரிய பாலா கேட்க..


"பின்னே.. நீ கொண்டு வந்த கையடக்க சூட்கேசில் தானே அந்த ஆயுதமே இருந்துச்சு.."


"என்ன பரத் சொல்றீங்க.."


"உன்னால நாம ரெண்டு பேரு கம்பி எண்ணியிருப்போம்.. ஏதோ அதிகாரி நல்லவரா இருக்க தப்பிச்சோம்.."


"புரியும்படியாத் தான் சொல்லுங்களேன்.."


"உன் கையடக்க சூட்கேசுல என்ன வைச்சிருந்த சொல்லு முதல்ல"


"கொஞ்சம் துணி.. ஐ பாட் டச்.. தாய் நாவல்... கொஞ்சம் இந்தியப் பணம்" அவ்வளவு தானே வைச்சிருந்தேன் என்று குழப்பத்தோடே பாலா.


"உன் பையில் இருந்தது..... ஒரு பெரிய மைகோதி.. அது எப்படி அதில் வந்துச்சு...?? நான் படிச்சி படிச்சி சொன்னேன்ல கையில் எடுத்து போகும் பையில் இதெல்லாம் இருக்க கூடாதுன்னு..." என்றார் பரத் பல்லைக் கடித்தபடி...


நடுங்கிய படியே... "ஹையோ... அது எங்க உள்ளே இருந்துச்சு... நான் கவனிக்கவே இல்லையே... எங்க வீட்டிலிருந்து உங்க வீட்டுக்கு வருகையில் கொடுத்துவிடப்பட்ட சூட்கேஷ் அது... எங்க பாட்டி ஏதேதோ வைச்சாங்க.. அது சடங்குன்னு சொன்னாங்க...... நான் எடுத்து வைக்காம அப்படியே எடுத்து வந்துட்டேங்க.... என் கண்ணுல அது படவே இல்லைங்க... என்னை மன்னிச்சிருங்க.." கண்களில் கண்ணீர் பொங்க பாலா சொல்ல...


"எனக்கு புரிந்தது பாலா.. அதைத் தான் காவலரிடம் விளக்கினேன்.. அவரும் அந்த மைகோதியை எடுத்து வைச்சிட்டு இனி கவனமாக இருக்கச் சொல்லி அனுப்பிட்டார்" என்று பாலாவை தன் தோளில் சாய்த்து தலை கோதியபடியே சொன்னார் பரத்.


பரத், பாலா இவ்விரு புதுமணத் தம்பதிகளையும் மற்றும் பல பயணிகளையும் ஏற்றிக் கொண்டு பறந்து கொண்டிருந்த விமானம்.. விளக்குகளினால் வரையப்பட்ட எல்லைக்கோடுகளுடன் வெளிச்சக் காடாகத் தெரியும் இலங்கையின் அழகிய வடிவத்தினைக் காட்டியபடி சென்று கொண்டிருந்தது..


(முற்றும்)


Thursday, July 31, 2008

சிட்டுக் குருவி...!

சிட்டுக் குருவி


பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தவுடன் சாய்வு நாற்காலியை எப்படி இயக்குவதென்றே தெரியாமல் அப்படியே வெகு நேரம் காத்திருந்து.. அருகில் அமர்ந்தவர்.. செய்வதைப் பார்த்து.. வெகு இயல்பாக நானும் அந்த கருவியை கூடும் மட்டும் அழுத்திப் பிடித்து பின் சாய்த்துக் கொண்டேன்..

மாலையானதால் ஆங்காங்கே போடப்பட்ட வெளிச்சக் கீற்றுகளோடு.. சன்னலோரக் காற்று.. மென் புயலாக முகத்தில் அடித்தது..

சன்னலின் விளிம்பில் தலை சாய்த்து மனம்… பின்னோக்கி ஓட.. பேருந்து முன்னோக்கி… மெல்ல நகரத் துவங்கியது..

நகரத்தில் நடப்பட்ட நாற்றாயிருந்தாலும்… ஆணி வேர் கிராமத்தின் வயல்களில் இழையோடி இருப்பதை மறுக்க முடியாது..

நடுநிலைப் பள்ளி வயதில் ஒரு கோடை விடுமுறைக்கு ஊருக்குச் சென்ற போது..

பாட்டி தந்த அச்சு கருப்பட்டியின் இனிப்பும்.. ஆப்பிள் பழத்தின் வடிவில் வாங்கிக் கொடுத்த பண்டமும் இன்னும் நாவில் தித்திக்கிறது… அந்த இனிப்புச் சுவைக்காக மட்டுமல்ல… மணக்க மணக்க பச்சை வெங்காயம்.. கருவேப்பிலை.. கொத்தமல்லி நறுக்கி… நிலக்கடலையோடு பொரியில் இட்டுக் கை மணம் சேர்த்து கலக்கி பாசத்தோடு பரிமாறும் பாட்டியினை நோக்கி ஓடும் மழலை மனம்…

இன்று வரை பாட்டியின் கை மணத்தில் ஒருவரும் பொரி கலக்க வரவில்லை.. ஒவ்வொருமுறை பொரி சாப்பிடுகையிலும் பாட்டி நினைவு கண்ணில் நிழலாட.. அம்மா சொல்லிச் சொல்லி அங்கலாய்ப்பதுண்டு..

கிராமிய மணம் நாசியில் இறங்க என் ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறையும் குதூகலத்தோடு ஆரம்பமாகும்..

பாட்டி வீட்டில் பெரிய ஆசாரத்தில் நெடுந்தூண்கள் நிற்க… மேலே வேயப்பட்ட பெரிய ஓட்டு அடுக்குகள்..

அதற்கு எதிர்புறம் வலது ஓரத்தில்.. சின்ன குடில் போன்ற தென்னங்கீற்றினால் வேயப்பட்ட சிறிய சுண்ணாம்புக் கல் மண் சுவர் கொண்ட அந்த சமையலறை…

என் இப்போதைய தாவர தவிப்புக்கு வித்திட்டவர் பாட்டி தான்.. வீட்டின் முற்றம் தொடங்கி.. எங்கு நோக்கினும் பச்சை பட்டாடை அணிந்து.. தாவர இளந்தளிர்கள் என் பாட்டி நோக்கி சிரிப்பதாய் உணர்வேன்..

பாட்டியின் கையில் தொட்டு நட்டால் போதும்.. பெரியவர் கை பிடித்து நடை பழகும் குழந்தை போல.. பாட்டியின் விரல் தடவுதலில் சிலிர்த்து தளிர்விடும்..

கேழ்வரகு அரைகல்லில் வைத்து அரைத்த வண்ணமே.. பாட்டி சொல்லும் கதையில்.. பெரும் பகுதி இன்று மறந்தே விட்டிருந்தேன்..

அங்கு சிதறும் தானியத்தைப் பொறுக்கி உண்ணவே.. நிறைய குருவிகள் சிமெண்ட் முற்றத்தில் வந்து அமர்ந்து கொள்ளும்..

கண்டும் காணாதது போல் நான் அந்த சிட்டுக் குருவிகளையே பார்த்திருப்பேன்.. இதற்காகவே… ஒரு நாள் முழுக்க அந்த குருவிக்கு அரிசி வைத்து அரிசி வைத்து.. அரைப்படி அரிசி காலியாக்கி.. திட்டு வாங்கிய அனுபவம் நிறைய..

அழகிய சிறகுகள் சட சடக்க.. அது கொத்தித் தின்னும் அழகு பார்க்கவே காத்திட்டு இருந்த நாட்கள் அதிகம்..

குருவி எங்கு தூங்கும்?? மழை வந்தா எப்படி நனையாம இருக்கும்..?? குளிரடிச்சா தாங்குமா குட்டி உடம்பு…? இப்படி பலவாறு எண்ணி எண்ணி தூங்காமல் தவித்த என் மனத்தோடு மழையில் நடுங்கும் இரவும் சேர்த்துத் தவித்தது அதிகம்…

குருவி எப்போதும் என்னோடே வைத்துக் கொள்ள ஒரு ஆலோசனை.. பாட்டி முந்தானை பிடித்து அழுது அடம்பிடித்து வெற்றி கரமாக ஒரு குட்டி மாஸ்டர் ப்ளேன் அரங்கேறத் தயாரானது.

கோதுமை புடைக்கும் முறத்தை.. ஒரு தட்டுக் குச்சி வைத்து நிற்க வைத்து.. அந்த குச்சியில் நீண்ட மெல்லிய சணல் கயிறு கட்டி.. தூரத்தில் நான் பிடித்த படி இருக்க…

அந்த முறத்தின் அடியில் நிறைய அரிசி பறப்பியிருக்க… குருவி வரும் வரை கயிறு பிடித்த கையோடு அசையாமல் சிலையாகியிருந்தேன்..

குருவி அரிசி கொத்துகையில்.. முறம் கொண்டு உடன் கதவடைத்து அதனை நான் பிடித்து செல்லமாய் வளர்க்க ஒரு பெரிய திட்டம்.. கண்ணில் சிறகடித்தது..

இப்படி செய்து முன்பு ஊரில் சிலர்.. குருவியைச் சுட்டு சாப்பிட்டிருக்கிறார்களாம்.. கேட்கையிலேயே அவர்கள் மேல் கடும் கோபம் மூண்டது.. சின்ன குருவி சாப்பிட்டு தான் இவர்கள் பசி ஆறுமா??!! ஒரு வாய் உணவாகும் அந்த குட்டி குருவியை ஏன் இப்படி கொல்கிறார்கள்?? என்று ஆதங்கம் மேலெழ மனதைத் தேற்றி.. குருவிக்காக காத்திருந்தேன்..

நல்லவேளை எங்கள் பாட்டி வீட்டில் சுத்த சைவம்.. மேற்கண்ட எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காது என்று மனம் நிம்மதியடைந்தது..

குருவி மெல்ல ஒன்று ஒன்றாக வந்தமர்ந்தது.. என்றைக்கும் இல்லாமல்.. முறத்தினுள் அரிசி இருக்கவே கொஞ்சம் தயங்கியது..

இப்படியே தினமும் வைத்தால் குருவி வந்து கொத்தும்.. பின்பு நீ பிடித்து வளர்க்கலாம் என்று.. பாட்டி அனுபவ மொழி உதிர்த்தார்..

நாட்கள் ஓடினவே தவிர.. என் கைக்கு சிட்டுக் குருவி எட்டவே இல்லை..
விடுமுறை முடிந்து.. வீடு திரும்பியதும்.. முதல் வேலையாக அரிசி தேடி எங்கள் வீட்டின் முன்பிருக்கும் மதில் சுவர் துவக்கத்தின் மேல் அரிசி வைத்தேன்.. குருவிக்கு தண்ணீர் தாகமெடுக்குமே… உண்கையில் விக்கினால்.. அதனால்.. கொஞ்சூண்டு தண்ணீரில் நனைத்து நனைந்த அரிசியைப் பறிமாறினேன்..

திண்ணையில் அமர்ந்து வெகு நேரம் காத்திருக்க.. ஒரு குருவி வந்து அழகாய் கொத்தியது.. வில்லன் காக்கா வந்து… குருவியை விரட்டி அடித்து.. தான் கொத்திக் கொண்டு போனது கண்டு.. காக்காவை நான் விரட்ட… கூடவே குருவியும் ஓடியது..

சில நாட்கள் இப்படியே செய்து வர…

அரிசி வைக்க மறந்த நாட்கள்.. வீட்டின் வெகு அருகில் இருக்கும் மாதுளை மரத்தின் கொம்பில் வந்தமர்ந்து என்னை தனது குரலால் அழைக்கும்..

எத்தனை குருவிகள் தன் மதுர மொழியால் காற்றை மயக்கினாலும்.. ஏனோ என் அன்பு தோழியாகிப் போன இந்த குருவியின் குரல் மட்டும்.. எப்போதும் தனியாக எனக்கு கேட்கும்..

கேட்ட மாத்திரத்தில்.. ஓடிச் சென்று அரிசி எடுத்து வந்து மதில் சுவற்றின் மேல் வைக்க.. காத்திருந்து.. மாதுளை கிளை தாண்டி.. முல்லை கொடி அமர்ந்து.. மெல்ல மெல்ல தாவி வந்து கொத்தும் அழகே அழகு தான்..

எனக்கும் என் குருவிக்குமான பிணைப்பு இப்படியாக இறுகத் துவங்கியது.. இடைவெளிகள் குறையத் துவங்கின.. எனைக் கண்டு ஒரு பாசப் பார்வையை.. நேச கலவையை.. தன் குரலால்.. விழியால் அலகால் தூவி விட்டுப் போகும்..

குருவியை எப்படி நான் தோழியெனக் கண்டு கொண்டேன்… காரணம் இருக்கிறது.. அது எதிரிலிருக்கும் இருபதாண்டு கால வேப்பமரத்தில் தங்கி முட்டையிட்டு.. தனது குஞ்சுகளோடு என்னை பார்க்க வந்தது..
நான்கு குருவி குஞ்சுகளோடு அது வந்து அமர்ந்த போது… எனக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வு.. தாய்மையை விஞ்சி நின்றது..

சிவந்த வாய் பிளந்து கொத்த தெரியாமல் ஆ… ஆ என்று அம்மாவிடம் காட்ட… அம்மா கொத்தி அதன் அலகால் குஞ்சுகளுக்கு ஊட்டி விடும் அழகு.. காண கண் கோடி வேண்டும்..

இந்த அழகு காணவே வீட்டில் அரிசி இல்லாத கடினமான காலத்திலும்.. அம்மாவுக்குத் தெரியாமல்.. அரிசி மூட்டையின் சணல் பை துளாவி.. ஒட்டியிருக்கும் அரிசித் துணுக்குகளை எடுத்து வந்து போடுவேன்.. ரேசன் அரிசி.. நாம் சாப்பிட முடியும்.. ஆனால்.. அப்போது பிறந்த குஞ்சுகள் எப்படி விழுங்கும்.. என்ற பதைப்பு மனசில் வரும்.. ஆகவே.. நல்ல அரிசி.. எல்லாம் படையலுக்கு போகும்..

அம்மாவைக் கூப்பிட்டு அவர்களையும் ரசிக்க வைத்திருந்தேன்.. நான் வைக்காட்டியும் அம்மா கொண்டு வந்து வைக்கத் துவங்கினார்கள்..

கொஞ்ச காலத்தில் குஞ்சு குருவிகள் பெரிதாகின.. தனது குடும்பத்தோடு வந்து என்னை நலம் விசாரித்துப் போகும் ஒரு நேசமான குருவி குடும்பத்தோடு நான் பிணைந்திருந்தேன்.

ஒரு நாள்.. வெடிச் சத்தம் கேட்கவே.. பதறி அடித்து வெளிப்பட்டேன்.. அடுத்தடுத்து வந்த வெடிச் சத்தத்தில்.. தீபாவளி பண்டிகை இல்லை.. கிரிக்கெட் வெற்றி இல்லை.. அரசியல் தலைவர் விடுதலை இல்லை.. கோவில் திருவிழா இல்லை.. வீதியில் யாரும் இறைபதவி அடையவும் இல்லை.. என்ன விசேசமாக இருக்குமென குழம்ப…

குழப்ப ரேகைகள் முகத்தில் படரும் முன்… திபு திபுவென ஆட்கள் ஓடி வந்தனர்.. எங்கள் பெரிய கதவு தாண்டி.. உள்ளே வந்து.. இந்தப் பக்கமா தான் இருக்கும்.. வா என்று சத்தம் போட்டபடி வீட்டின் சுற்றுப் புறச் சந்தின் வழியே ஓடினர்..

கொஞ்ச நேரத்தில்.. இங்க இல்லை.. வா அங்கெங்காவது இருக்குமென ஒருவருக்கொருவர் சொல்லி திரும்ப வந்த வழியே ஓடினர்..

நிலைமை எனக்கு விளங்காமலிருக்க.. அம்மா உடனே பதறிச் சொன்னார்.. துப்பாக்கி வைத்து குருவி வேட்டை செய்திருக்கிறார்கள் என்று..

படபடக்கும் நெஞ்சோடு சுற்றும் முற்றும் பார்க்க… என் வீட்டு சுவரை ஒட்டி போடப்பட்ட கற்களின் இடுக்கில்.. ரத்தம் வழிந்த படி… என் பாசமிகு சிட்டுக் குருவி சுருண்டுகிடந்தது..

கண்கள் பனிக்க.. அதனை எடுத்து..
மெல்லிய விரல்களால்.. இறகுகளைத் தடவிக் கொடுத்தேன்..
ரத்தம் வழிந்த பிசுபிசுப்பு கைகளில் ஒட்டிக் கொண்டது..

இதயத்தில் யாரோ வேல் பாய்ச்சி துலாவிய வலி படர்ந்தது..

அழுதழுது.. இறுதியாக இறுதி ஊர்வலம் செய்ய… அதற்கு மிகப் பிடித்த மாதுளை மரத்தின் அடியில் நன்கு குழி தோண்டி அடக்கம் செய்யப்பட்டது..

சாலையின் மின் கம்பங்களில் எங்கேனும் அங்கொன்று இங்கொன்றாக காணக் கிடைக்கும் குருவிகளின் சிறகடிப்பைக் காணுகையில்..

அந்த பாசமிகு குருவியின் ஸ்நேக மொழியையும் அதன் பாசமான இறகுகள் தொட்ட அந்த பிசுபிசுக்கும் என்னை விட்டு அகலாமல் இன்னும் நான் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்..!!


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

பின் குறிப்பு:

சமீபத்தில் ஒரு நாளிதழில் வெளியான கட்டுரையில்.. எங்கள் ஊரில் உள்ள மொத்தம் 72 வார்டு இடங்களில் 52 வார்டு இடங்களில் குருவி இனமே அழிந்துவிட்டதாம்..

அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள்.. விவசாய நிலங்களில் அடிக்கப்படும் பூச்சி மருந்துகள்.. விவசாய பூமிகள் வீடுகளாதல்.. ஓட்டு வீடுகள் எல்லாம் ஆர்.சி கட்டிடங்களாதல்.. வாசலில் வைத்து பாத்திரம் கழுவும் பழக்கம் போய்… நேரே பாதாழ சாக்கடைக்கு சமையல் அறையிலிருந்தே அனுப்பப்படும் கழிவு நீர்.. இதனால் வாசலில் கழுவையில் எறியப்படும் சில சோற்று பருக்கைகள் கூட குருவிக்கு கிடைக்காமல் போகும் நிலை.. இப்படியான மாற்றங்கள் மூலம்.. குருவி இனம்.. தங்க வசதியின்றி.. உண்ண உணவின்றி.. அந்த இனமே அழிந்துவிட்டதாம்..

படித்ததும் மனம் கனத்துப் போனது.. என்னுள் இருக்கும் குருவி மீதான அதீத பாசம்.. என்னை இப்படைப்பை எழுத வைத்தது..

எத்தனை ஆர்.சி வீடுகள் கட்டினாலும்.. குருவிகள் வந்து தங்கி இனப்பெருக்கம் செய்து கொள்ள ஏற்ற வகையில்.. சின்ன சின்ன பொந்துகள்.. அமையும் படி வடிவமைத்தால் மிஞ்சியிருக்கும் குருவி இனமேனும் பெருகும்..

கதை என்ற தகுதி இதற்கு உண்டா இல்லையா.. நான் தேறினேனா இல்லையா என்பதை தெரியாவிடினும் உலகில் உணவின்றி இடமின்றி இறந்து போன அத்தனை குருவிகளுக்கும் என் இப்படைப்பு சமர்ப்பிப்பதில் ஆத்ம திருப்தி அடைகிறேன்.

எழுத்தாக்கம் - பூமகள்.

Monday, July 14, 2008

அச்(சு)சகப் பிழை..!

அச்(சு)சகப் பிழை..!

நான் இப்போ ஆஸ்பத்திரி அறையில சன்னல் கம்பில முகத்துல வைச்சி வானத்தைப் பார்த்துட்டு நின்னுட்டு இருக்கேன்… நெஞ்சு கடந்து துடிச்சிட்டு இருக்கு… ஆறுதலா பேச சொந்த பந்தம் யாருமில்ல… உங்க கூட சித்த நேரம் பேசிட்டு இருக்கறேனே… இருப்பீங்களா?

நான் ஒரு கிறுக்கி… என்னைப் பத்தி ஒன்னுமே சொல்லாம இருந்தா எப்படி உங்களுக்கு என்னை தெரியும்…


நான் அஞ்சக்கா... எனக்கு சொந்தம்னு சொல்லிக்க ஒரே நம்பிக்கையா இருந்த எம் புருசன் ஐயாசாமியும் கட்டட வேலையில மாடியிலிருந்து கீழே விழுந்து இடுப்பெலும்பு முறிஞ்சி படுத்த படுக்கையாயிட்டாரு… வீட்டுல இருந்த பணமெல்லாம் புரட்டி.. கந்து வட்டிக்கு கடன் வாங்கி டவுன் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து காப்பாத்தப் பார்த்தேன்.. அவரு.. எனக்கு தொல்லை தரக் கூடாதுன்னே மனசொடஞ்சி.. கவலையிலேயே போயி சேர்ந்துட்டாரு… அவரு போயி சேர்ந்தப்ப என் கையில ரெண்டு வயசு குழந்தையா இருந்தா குயிலரசி..


கந்து வட்டிக்காரங்க என்ர குடிசை முன்னாடி வந்து என்னோட தினக்கூலி முழுக்க புடுங்கிட்டு.. கெடு கொடுத்துட்டு போயிட்டாங்க..

ஆங்.. .சொல்ல மறந்துட்டேனே…

எனக்கு ஆத்தா வைச்ச பேரு… அஞ்சுகம்.. ஆனா இன்னிக்கி வரைக்கும் என்னை எல்லாரும் ‘அஞ்சக்கா’ன்னு தான் கூப்பிடுறாங்க.. ஐஞ்சாப்பு வரை படிச்சிருக்கேன்.. அதுக்கு மேல என்னோட ஆத்தாவுக்கு உதவியா இருக்க வேண்டியதா போச்சு…

என்னோட விசனத்தை ஆரு கிட்ட சொல்லி அழறதுன்னு தெரியல சாமி.. அதான் உங்க கிட்ட புலம்புறேன்… நாக்கு வறண்டுடிச்சி.. இருங்க.. தண்ணி குடிச்சிக்கிறேன்…

மடக்… மடக்…..

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்……. என்ன தா சொல்லுங்க.. இந்த பானையில வைச்சி குடிச்ச தண்ணிக்கு ஈடா ஒரு தண்ணியும் சொல்ல முடியாது சாமி..

“அஞ்சக்கா..!!”

யாரோ கூப்பிடறாங்க.. இருங்க சாமி பார்த்துட்டு வர்றேன்..

அஞ்சக்கா… உன் உடம்பு இப்போ எப்படி இருக்கு?? உன்னை நிக்க வேணாம்னு சொல்லியிருக்காங்கல்ல… ஏன் இப்படி நின்னுட்டு எங்க உயிர வாங்கற… பெரிய டாக்டரம்மா பார்த்தா எங்கள தான் திட்டுவாங்க.. வா.. உனக்கு ஒரு ஊசி போடனும்.. உட்காரு..

நிசமான தடுப்பூசியை விட நர்சம்மாவோட திட்டூசி கொஞ்சம் வலிச்சிது… இல்ல தாயி.. இப்ப தா தாயி போனேன்.. எம்புட்டு நேரம் தா… படுத்துட்டே கிடக்கறது.. அதேன்.. சித்த நேரம் சன்னல பார்க்கலாம்னு அங்கிட்டு நின்னேன்..

அப்பாடா நர்சம்மா போயிட்டாங்க… நீங்க இருக்கீங்களா சாமி?? ஆங்… எங்க விட்டேன்..

எங்க ஊருல விவசாயமும் தரிசா போச்சுங்க சாமி… மழை இல்ல.. இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச கிணத்து தண்ணியையும்.. இறால் பண்ணை வைச்சி.. உப்பாக்கிட்டாக… ஊருல பாதி சனங்க பொழப்பு தேடி ஊரை விட்டே போயிட்டாக.. நான் மட்டும் தா… பொறந்த மண்ணை உட்டுட்டு போகாம கிடக்கேன்..

என்னோட நிலமைய பார்த்து ஒரு கந்து வட்டிக் காரரு… நிறைய பணம் கிடைக்கிற பொழப்புன்னு சொல்லி ஒரு டாக்டரம்மாட்ட கூட்டி வந்தாரு…. அந்த டாக்டரம்மா ஏதேதோ இங்கிலிபீசுல பேசிச்சி.. என்னென்னவோ சோதனையெல்லாம் பண்ணிச்சி..

கடைசில…. என் முன்னாலயே… யாருக்கோ போன் போட்டு பேசிச்சி.. அது இன்னும் நியாபகம் இருக்கு…

“…… ஆங்… ஆமா ஆமா… நல்ல சிகப்பா.. ஆரோக்கியமா தான் இருக்கா.. எல்லா டெஸ்டும் எடுத்தாச்சு… உங்களுக்கு இன்னும் ஒரு வருடத்தில் ஒரு குழந்தை கிடைச்சிடும்… கவலைய விடுங்க… பேசின மாதிரியே மீதி விசயம் எல்லாம்.. ஆங்.. நான் பார்த்துக்கறேங்க.. இனி அஞ்சக்கா என்னோட கண்ட்ரோல்ல தான் இருப்பா..”

டொக்..

என்ன பேசினாங்கன்னு புரியாட்டியும் எனக்கு என் பேரு வந்ததும் தான் புரிஞ்சிது.. என்னைப் பத்தி தான் பேசியிருக்காங்கன்னு… என்னை சிகப்பா ஆரோக்கியமா இருக்கான்னு சொன்னது… கொஞ்சூண்டு சந்தோசமா இருந்துச்சு… எம் புருசன் கூட இப்படியே தான் சொல்லுவாரு… ஏ செவப்பி செவப்பின்னு…. நான் போயா கருப்பா கருப்பான்னு எடக்கு மடக்கா பேசிக்குவோம்… ஹூம்.. எல்லா ஒரு காலங்க…

என்னை வெளியே இருக்க சொல்லிட்டு.. கந்து வட்டிக் காரரோட டாக்டரம்மா ஏதோ சொன்னாக… என்னை கூப்பிட்டு.. நாளைக்கு வெள்ளனே வந்துடும்மா.. வேலை இருக்கு… விவரத்த இவரு சொல்லுவாரு.. அப்படின்னுட்டாக..

வெளியே வந்ததும் தான் சொன்னாக… ஏதோ ஒரு பணக்கார ஊட்டு எசமானிக்கு குழந்தையில்லையாம்… என்னை அவுக புருசனோட குழந்தையை பெத்துத் தந்தா அவுக லட்ச லட்சமா பணம் தருவாகலாம்.. இந்த ஒரு வருசத்துக்கு எனக்கு சோறும் துணியும் தந்துடவாங்கலாம்..

கந்துவட்டிக்கார அண்ணாத்தே சொல்ல சொல்ல… எனக்கு.. உடம்பு நடுங்கிப் போச்சு… என்ர புருசன் செத்த சோகமே என்னை இன்னும் வாட்டிட்டு இருக்கு.. இதுல இப்படி ஒரு கொடுமையா அப்படின்னு நினைச்சி தேம்பினேன்…

வேற வழி இல்ல அஞ்சம்மா.. நீ காலத்துக்கும் பாடு பட்டாலும் இந்த காசைப் பார்க்க முடியாது… பேசாம ஒத்துக்கோ.. ஒரு குழந்தையில்லாத பொண்ணுக்கு உதவியதா நினைச்சிக்கோ… குழந்தை உருவாகற வரைக்கும் தானே.. அப்புறம் உன்னை யாரும் தொல்லை செய்ய மாட்டாங்க… புரிஞ்சிக்கோ..

டாக்டரம்மா என்னன்னவோ சொன்னாங்க.. என்னென்னமோ தந்தாங்க… என்னோட மூனு வயசு நடந்துட்டு இருக்குற குழந்தை குயிலரசி கண்ணுல வந்து வந்து போச்சு… அவ எதிர்காலத்தை நினைச்சிப் பார்த்து இந்த செயலுக்கு வேண்டா வெறுப்பா ஒத்துட்டேன்..

என்னோட புள்ள குயில.. கான்வெண்டுல படிக்க வைப்பதா வேற சொன்னாங்க.. என்னோட கஸ்டம் என்னோட போட்டும்.. அப்படின்னு ரொம்ப கஸ்டப்பட்டு ஒத்துக்கிட்டேன்.. குயில ஏதோ காப்பகத்துல கொஞ்ச நாள் இருக்கட்டும்னு சொன்னாக.. அழுகை முட்டிட்டு வந்துச்சு.. அவளை ஏதோ சொல்லி சாக்காட்டி விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.. பாவம் என்னோட குயிலு… இரண்டு நாளா அழுதுட்டே கிடந்திருக்கு.. பச்ச மண்ணுதாங்களே..

அடுத்த நாளே.. ஏதோ ஒரு பங்களாவுல தங்க வைச்சாங்க… அந்த பணக்கார எசமான் வந்து வந்து போயிட்டு இருந்தாரு..

ஒரு மாததுக்கு ஒரு முறை வந்து பரிசோதனை செய்து பார்த்துக்க அழைச்சி போனாங்க.. உண்டானது உறுதியானதும்.. என்னை தனியா ஓர் அறையில் வைச்சிட்டாங்க..

தேவையான எல்லாத்தையும் ஒரு மிசின் மாதிரி செய்ய சொன்னாங்க.. நடைப் பயிற்சி.. உணவுக் கட்டுப்பாடு.. இன்னும் என்னென்னமோ..

அப்பப்போ அந்த எசமானியம்மா வந்து.. என் வயித்தை தொட்டுப் பார்த்து பூரிச்சிட்டு போகும்..

என்ன இருந்தாலும் என்னோட குழந்தையில்லையா… பெத்துக் கொடுத்துட்டு போயிடனும்… வயித்துல இருக்குற குழந்தை மேல பாசம் வளர்த்த கூடாதுன்னு கண்டிசன் போட்டிருந்தாலும்.. எனக்கு பாசம் வைக்காம இருக்க முடியல..

அப்பப்போ வயித்துக்குள்ளே காலை எட்டி உதைச்சிட்டு என்னை செல்லமாய் சீண்டிட்டே இருந்தது குழந்தை.. என்னமோ என்ர உசிர உலுக்கிச்சி… குயிலுக்கு ஒரு தம்பின்னு சொல்லி பூரிக்கவும் முடியல.. அதே நேரத்துல.. அந்த உயிரு என் வயத்துல நெளியர சந்தோசத்தை சொல்லவும் முடியல…

பணம்.. புள்ளைய பெத்துக் கொடுத்ததும் தான் தருவோம்… அப்படின்னு சொன்னாக.. குயிலு பேருல பேங்குல போட்டுவிடுறோம்னு எசமானியம்மா தான் சொன்னாக… பெரியவங்க தப்பாவா செய்ய போறாங்க.. போடுங்கன்னு சொல்லிட்டேன்..

இந்த காலத்துல ஒத்த புள்ளைய படிக்க வைச்சி பெரியவளா வளர்க்கறதுக்கு இது தான் வழியான்னு நான் கஸ்டத்துல இருந்தப்ப… விலகிப் போனங்க எல்லாம்.. எனக்கு காசு வரப் போகுதுன்னு தெரிஞ்சதும்… இது எவ்வளோ பெரிய தியாகம்.. அஞ்சக்கா மாதிரி வருமா அப்படி இப்படின்னு பேச ஆரம்பிச்சி ஒட்டிக்கிட்டாங்க..

ஒன்பது மாசம் முடிஞ்சி இடுப்பு வலி வந்து… ஒரு வாரம் முன்னாடி தான் ஒரு ஆம்பள புள்ளைய பெத்தெடுத்தேன்.. எசமானியம்மா மாதிரியே இருந்தான்… அவுங்க ரெண்டு பேரும் வந்து.. கைப் பிடிச்சிட்டு ‘ஓ’ன்னு அழுத்துட்டாங்க.. என்னோட குழந்தைய அவுங்க அப்பவே எடுத்துட்டு போயிட்டாங்க.. எனக்கு தான் என் உசிரே போற மாதிரி கண்ணுல தண்ணி முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு… என்னை ஒரு அறையில் வைச்சி.. அப்பப்போ குழந்தைய என்கிட்ட கொடுத்து தாய் பால் கொடுக்க சொன்னாங்க..

இப்போ… உடம்புக்கு ரொம்பவே சோர்வா இருக்கு… மனசுல செஞ்சது சரியா தப்பான்னு ஒரு கேள்வி எழுந்துட்டே இருக்கு..

எதோ குழாய்ல.. குழந்தையை உருவாக்கறதெல்லாம் வேணாமாம்.. அது வேற யாரோடனே தெரியாதாம்.. தன்னோட புள்ள தன் ரத்தமா இருக்கனும்னு தான்.. இந்த எசமானரையா இப்படி என்னை தங்க வைச்சாரு.. முன்னெல்லாம் இன்னொரு பொண்டாட்டியே கட்டிப்பாங்க.. அதுல சொத்துல இருந்து எல்லாத்தலயும் சிக்கி காலத்துக்கும் தொல்லையிங்கறத தால.. இப்படி செய்யறாங்கன்னு பக்கத்து வீட்டு… ராசாத்தியக்கா பார்க்க வந்தப்ப சொன்னாங்க.. அப்படி சொல்லையில அவுங்க முகம் போன போக்கை பார்க்கனுமே…

எனக்கே ஒரு மாதிரியாயிடிச்சி… வாடகை தாயின்னு இதுக்கு பேராம்.. ஆனா.. எனக்கு நடந்த விசயம் அதில்லையாம்… அதை விட கொடுமையாம்னு எல்லாம் ஏதோ அதிகம் படிச்சவங்க சொல்றாங்க…

எனக்கென்னங்க சாமி தெரியும்… என்னோட குயிலு கண்ணுக்காக.. கடன்காரங்கிட்ட ஏச்சு வாங்காம மானத்தோடு பொழைக்க இது தான் இன்னிக்கி நல்லா போயிட்டு இருக்கற தொழிலாம்..

என்னோட அறைக்கு பக்கத்து அறையில இருக்கற பத்மாக்காவும் இதே மாதிரி தானாம்.. இது அவுங்களுக்கு மூனாவது பிரசவமாம்.. முதல் தடவைனா ரொம்பவே அதிகமா காசு தருவாங்களாம்.. இப்போ ரொம்ப கம்மியாம்… ரொம்பவே குறைபட்டுக்கிச்சு பத்மாக்கா…

வர வர… நல்லா சிரிச்சி கூட நாளான மாதிரி வெறுமையா தோணுது… ஏதோ ஜெயிலுக்குள்ளேயே இருக்கற மாதிரி… இந்த கம்பியை எண்ணிட்டு எத்தனை அஞ்சக்கா இப்படி இருக்காங்களோன்னு நினைக்கிறப்ப மனசு துடிக்குது… அதான் உங்க கிட்ட சொல்லலாம்னு புலம்பி தீர்த்துட்டேன்…

உங்களுக்கு நேரமிருந்தா என்னோட குயிலுக்குட்டியை பார்த்து நாலு வார்த்தை பேசிட்டு போங்க.. ஆனா என்னைப் பத்தி மட்டும் சொல்லிடாதீங்க… என்ர கஸ்டம் என்னோட போகட்டும் சாமி..

பின் குறிப்பு:

ஓர் உண்மைச் செய்தியின் அடிப்படையில் புனையப்பட்ட கற்பனைக் கதை.
__________________
--- பூள்.

Tuesday, July 1, 2008

கவிதையாய் ஒரு கதை..!

முன்குறிப்பு:

ஆன்றோர்களே.. சான்றோர்களே..!!

ஒரு வித்தியாசமான முயற்சியில் பூ எடுத்து வைக்கும் முதல் சுவடு இக்க(வி)தை..!!

இங்கே.. கவிதையைத் தேடினீர்களானாலும்.. கதையைத் தேடினீர்களானாலும் இரண்டில் பாதியேனும் கிடைக்குமென்ற நம்பிக்கையில்.. பதிக்கிறேன்..

உங்களின் பொன்னான நேரத்தை இப்பதிவைப் படிக்கச் செலவிடப் போவதற்கு முன்கூட்டிய நன்றிகள்..!

---------------------------------------------------------------
கவிதையாய் ஒரு கதை..!


சொல்லாமல் என்றோ
சென்றதை..
மறக்காமல் தன்நாசி
சிவக்க... காத்திருந்தது..
வான வில்(லி)..

எங்கோ பெய்யும்
மழை தாண்டி
ஏதோ ஈரம்
அடிமனம் கசியவைத்தது..


வெட்டுக் கிளி
வெட்டாயிலைகள்..
தன் அரையுடல்
ஆடையுடன்..
வேருக்கு விருந்தாக்கும்
முனைப்பில்..


கவனிப்பதை
கவனிக்காதது போன்று
கவனித்தன..
தோள் சாய்ந்து சிரிக்கும்..
மலர்மொட்டுகள்..

கண்ணாமூச்சு ஆடும்
கதம்ப பூக்களின் மேல்
கவனம் போகவில்லை..


இத்தனை வருட
இல்லறத்தில்..

இரும்புக்கரம் எழுந்து
இதுவரை படிந்ததில்லை..
படியுமளவு நான்
பயணித்ததுமில்லை..

எழில் என் வாழ்வில்
வந்த பின்..
பொழிலுக்குப்
பஞ்சமில்லை..

மூன்றாண்டுகால
இணையோட்டத்தில்..
ஓரெண்ணம்..
ஓர் வாக்கென
இருவர் ஒருவராக..


இன்று மட்டும்
ஏன் இப்படியெல்லாம்?

மென் பொருளில்..
மென்மையிழக்கும்..
கலையின்
கண்கள் இறுக்க
மூடித்திறந்தன..

உறுத்தும் வலி
கண்ணிலா மனத்திலா??


காலையில் வெடித்த
கலவரம்..
கண் முன் வந்துபோனது..


ஆத்திரம் தாளாமல்
அடி வைத்த கை..
இன்னும் சிவந்தபடியே...

ச்சே.. மனம் திட்டி
மாண்டது...
எத்தனை வலித்திருக்கும்..
எழிலுக்கு...!!


நன்கு புரிந்தபின்..
நாலாமவர் போல்
சிந்தை சிதற
என்ன காரணம்??

புரிதல் பிரச்சனையா..
புரிவித்ததில் பிரச்சனையா..
புரியாமலே கலை புலம்பியபடி..
இரு நாட்களாக..
இல்லம் வர தாமதமான
இடைக்கால பணிப் பளு..


அலுவலகத் தோழி..
அவசரத்தில் உதவி கேட்க..
அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய
கட்டாயச் சூழல்..


தாமிருக்கும் இருக்கை..
தனக்குமட்டுமென
பாசப் பைந்தமிழ்
எழிலின் குரல்..
ஓரத்தில் ஒலித்தது..


சூழலும் காரணமும்..
சுத்தி வளைத்து
இருதலைக் கொள்ளி
எறும்பாக்கியது..


காட்சிகள் மாறாமல்..
துணையுடன் பகிர்ந்த பின்பும்..


பாசத்தில் வார்த்தைகள்
தடிக்கத் தவறவில்லை..

தடித்த வார்த்தைகள்..
தன் கோடு தாண்டுகையில்
கையும் கொஞ்சம் நீண்டு
தணிந்தது..

பாச எல்லையும்
சந்தேக எல்லையும்
அருகருகோ??


குழப்பத்தில் மனம்..
குழந்தைகள் ஓட்டத்தை
பார்த்து ஓடாதிருந்தது..

ஏழு தாண்டி..
அரை கூட்ட
காத்திருந்தது காலம்..


கலங்கும் நெஞ்சுடைந்து
காயமுற்று நானிருக்கையில்..
கயலவள் தோழியானாள்..


எட்டு வைத்து
ஏற்றம் காண..
தட்டிக் கொடுக்கும்
தங்க தோழமை..


தங்கம் கூட
உரசினால் தான்
உண்மையென
ஊர்ஜிதமாம்..

மென் கட்டிட வல்லுநராக
என் தரமுயர..
அழைப்பின்றி விருந்தினராக..
வந்து சேர்ந்தது..
பணிப்பளுவும்..
நேரப் பஞ்சமும்..


நாளில் முக்காலை
அலுவலகம் விழுங்க..
கால் பங்கில்
குடித்தனம் செய்ய..
தூங்கவா..?
தன்னிலை விளக்கம்
தாக்கல் செய்யவா??


எண்ணவோட்டம்
எங்கோ போக
கலைத்திருந்த..
பூக்களோடு
கலையும் சேர்ந்திருந்தார்..


மெல்ல மாயும்
இருள் தோண்டி..
வெளிச்சம் வர துவங்கியது
மனத்தில்..


நேரவாளுமையும்
திறந்த மனமும்..
தெளிந்த சிந்தையும்
துணையாக்கும் வழி
கலை மனம் அடைந்தன..


களைத்த முகம்..
களையானது..


அன்பின் அரிச்சுவடை
அறியப்படுத்த..


பூக்களோடு கைநிறைய..
புன்னகையும்..
சேர்த்து எழிலோடு
தொடுக்க..
எத்தனிக்க..

துவங்கியது..
கலைப்பயணம்..!!



__________________
--- ள்.