RSS

Thursday, July 31, 2008

சிட்டுக் குருவி...!

சிட்டுக் குருவி


பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தவுடன் சாய்வு நாற்காலியை எப்படி இயக்குவதென்றே தெரியாமல் அப்படியே வெகு நேரம் காத்திருந்து.. அருகில் அமர்ந்தவர்.. செய்வதைப் பார்த்து.. வெகு இயல்பாக நானும் அந்த கருவியை கூடும் மட்டும் அழுத்திப் பிடித்து பின் சாய்த்துக் கொண்டேன்..

மாலையானதால் ஆங்காங்கே போடப்பட்ட வெளிச்சக் கீற்றுகளோடு.. சன்னலோரக் காற்று.. மென் புயலாக முகத்தில் அடித்தது..

சன்னலின் விளிம்பில் தலை சாய்த்து மனம்… பின்னோக்கி ஓட.. பேருந்து முன்னோக்கி… மெல்ல நகரத் துவங்கியது..

நகரத்தில் நடப்பட்ட நாற்றாயிருந்தாலும்… ஆணி வேர் கிராமத்தின் வயல்களில் இழையோடி இருப்பதை மறுக்க முடியாது..

நடுநிலைப் பள்ளி வயதில் ஒரு கோடை விடுமுறைக்கு ஊருக்குச் சென்ற போது..

பாட்டி தந்த அச்சு கருப்பட்டியின் இனிப்பும்.. ஆப்பிள் பழத்தின் வடிவில் வாங்கிக் கொடுத்த பண்டமும் இன்னும் நாவில் தித்திக்கிறது… அந்த இனிப்புச் சுவைக்காக மட்டுமல்ல… மணக்க மணக்க பச்சை வெங்காயம்.. கருவேப்பிலை.. கொத்தமல்லி நறுக்கி… நிலக்கடலையோடு பொரியில் இட்டுக் கை மணம் சேர்த்து கலக்கி பாசத்தோடு பரிமாறும் பாட்டியினை நோக்கி ஓடும் மழலை மனம்…

இன்று வரை பாட்டியின் கை மணத்தில் ஒருவரும் பொரி கலக்க வரவில்லை.. ஒவ்வொருமுறை பொரி சாப்பிடுகையிலும் பாட்டி நினைவு கண்ணில் நிழலாட.. அம்மா சொல்லிச் சொல்லி அங்கலாய்ப்பதுண்டு..

கிராமிய மணம் நாசியில் இறங்க என் ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறையும் குதூகலத்தோடு ஆரம்பமாகும்..

பாட்டி வீட்டில் பெரிய ஆசாரத்தில் நெடுந்தூண்கள் நிற்க… மேலே வேயப்பட்ட பெரிய ஓட்டு அடுக்குகள்..

அதற்கு எதிர்புறம் வலது ஓரத்தில்.. சின்ன குடில் போன்ற தென்னங்கீற்றினால் வேயப்பட்ட சிறிய சுண்ணாம்புக் கல் மண் சுவர் கொண்ட அந்த சமையலறை…

என் இப்போதைய தாவர தவிப்புக்கு வித்திட்டவர் பாட்டி தான்.. வீட்டின் முற்றம் தொடங்கி.. எங்கு நோக்கினும் பச்சை பட்டாடை அணிந்து.. தாவர இளந்தளிர்கள் என் பாட்டி நோக்கி சிரிப்பதாய் உணர்வேன்..

பாட்டியின் கையில் தொட்டு நட்டால் போதும்.. பெரியவர் கை பிடித்து நடை பழகும் குழந்தை போல.. பாட்டியின் விரல் தடவுதலில் சிலிர்த்து தளிர்விடும்..

கேழ்வரகு அரைகல்லில் வைத்து அரைத்த வண்ணமே.. பாட்டி சொல்லும் கதையில்.. பெரும் பகுதி இன்று மறந்தே விட்டிருந்தேன்..

அங்கு சிதறும் தானியத்தைப் பொறுக்கி உண்ணவே.. நிறைய குருவிகள் சிமெண்ட் முற்றத்தில் வந்து அமர்ந்து கொள்ளும்..

கண்டும் காணாதது போல் நான் அந்த சிட்டுக் குருவிகளையே பார்த்திருப்பேன்.. இதற்காகவே… ஒரு நாள் முழுக்க அந்த குருவிக்கு அரிசி வைத்து அரிசி வைத்து.. அரைப்படி அரிசி காலியாக்கி.. திட்டு வாங்கிய அனுபவம் நிறைய..

அழகிய சிறகுகள் சட சடக்க.. அது கொத்தித் தின்னும் அழகு பார்க்கவே காத்திட்டு இருந்த நாட்கள் அதிகம்..

குருவி எங்கு தூங்கும்?? மழை வந்தா எப்படி நனையாம இருக்கும்..?? குளிரடிச்சா தாங்குமா குட்டி உடம்பு…? இப்படி பலவாறு எண்ணி எண்ணி தூங்காமல் தவித்த என் மனத்தோடு மழையில் நடுங்கும் இரவும் சேர்த்துத் தவித்தது அதிகம்…

குருவி எப்போதும் என்னோடே வைத்துக் கொள்ள ஒரு ஆலோசனை.. பாட்டி முந்தானை பிடித்து அழுது அடம்பிடித்து வெற்றி கரமாக ஒரு குட்டி மாஸ்டர் ப்ளேன் அரங்கேறத் தயாரானது.

கோதுமை புடைக்கும் முறத்தை.. ஒரு தட்டுக் குச்சி வைத்து நிற்க வைத்து.. அந்த குச்சியில் நீண்ட மெல்லிய சணல் கயிறு கட்டி.. தூரத்தில் நான் பிடித்த படி இருக்க…

அந்த முறத்தின் அடியில் நிறைய அரிசி பறப்பியிருக்க… குருவி வரும் வரை கயிறு பிடித்த கையோடு அசையாமல் சிலையாகியிருந்தேன்..

குருவி அரிசி கொத்துகையில்.. முறம் கொண்டு உடன் கதவடைத்து அதனை நான் பிடித்து செல்லமாய் வளர்க்க ஒரு பெரிய திட்டம்.. கண்ணில் சிறகடித்தது..

இப்படி செய்து முன்பு ஊரில் சிலர்.. குருவியைச் சுட்டு சாப்பிட்டிருக்கிறார்களாம்.. கேட்கையிலேயே அவர்கள் மேல் கடும் கோபம் மூண்டது.. சின்ன குருவி சாப்பிட்டு தான் இவர்கள் பசி ஆறுமா??!! ஒரு வாய் உணவாகும் அந்த குட்டி குருவியை ஏன் இப்படி கொல்கிறார்கள்?? என்று ஆதங்கம் மேலெழ மனதைத் தேற்றி.. குருவிக்காக காத்திருந்தேன்..

நல்லவேளை எங்கள் பாட்டி வீட்டில் சுத்த சைவம்.. மேற்கண்ட எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காது என்று மனம் நிம்மதியடைந்தது..

குருவி மெல்ல ஒன்று ஒன்றாக வந்தமர்ந்தது.. என்றைக்கும் இல்லாமல்.. முறத்தினுள் அரிசி இருக்கவே கொஞ்சம் தயங்கியது..

இப்படியே தினமும் வைத்தால் குருவி வந்து கொத்தும்.. பின்பு நீ பிடித்து வளர்க்கலாம் என்று.. பாட்டி அனுபவ மொழி உதிர்த்தார்..

நாட்கள் ஓடினவே தவிர.. என் கைக்கு சிட்டுக் குருவி எட்டவே இல்லை..
விடுமுறை முடிந்து.. வீடு திரும்பியதும்.. முதல் வேலையாக அரிசி தேடி எங்கள் வீட்டின் முன்பிருக்கும் மதில் சுவர் துவக்கத்தின் மேல் அரிசி வைத்தேன்.. குருவிக்கு தண்ணீர் தாகமெடுக்குமே… உண்கையில் விக்கினால்.. அதனால்.. கொஞ்சூண்டு தண்ணீரில் நனைத்து நனைந்த அரிசியைப் பறிமாறினேன்..

திண்ணையில் அமர்ந்து வெகு நேரம் காத்திருக்க.. ஒரு குருவி வந்து அழகாய் கொத்தியது.. வில்லன் காக்கா வந்து… குருவியை விரட்டி அடித்து.. தான் கொத்திக் கொண்டு போனது கண்டு.. காக்காவை நான் விரட்ட… கூடவே குருவியும் ஓடியது..

சில நாட்கள் இப்படியே செய்து வர…

அரிசி வைக்க மறந்த நாட்கள்.. வீட்டின் வெகு அருகில் இருக்கும் மாதுளை மரத்தின் கொம்பில் வந்தமர்ந்து என்னை தனது குரலால் அழைக்கும்..

எத்தனை குருவிகள் தன் மதுர மொழியால் காற்றை மயக்கினாலும்.. ஏனோ என் அன்பு தோழியாகிப் போன இந்த குருவியின் குரல் மட்டும்.. எப்போதும் தனியாக எனக்கு கேட்கும்..

கேட்ட மாத்திரத்தில்.. ஓடிச் சென்று அரிசி எடுத்து வந்து மதில் சுவற்றின் மேல் வைக்க.. காத்திருந்து.. மாதுளை கிளை தாண்டி.. முல்லை கொடி அமர்ந்து.. மெல்ல மெல்ல தாவி வந்து கொத்தும் அழகே அழகு தான்..

எனக்கும் என் குருவிக்குமான பிணைப்பு இப்படியாக இறுகத் துவங்கியது.. இடைவெளிகள் குறையத் துவங்கின.. எனைக் கண்டு ஒரு பாசப் பார்வையை.. நேச கலவையை.. தன் குரலால்.. விழியால் அலகால் தூவி விட்டுப் போகும்..

குருவியை எப்படி நான் தோழியெனக் கண்டு கொண்டேன்… காரணம் இருக்கிறது.. அது எதிரிலிருக்கும் இருபதாண்டு கால வேப்பமரத்தில் தங்கி முட்டையிட்டு.. தனது குஞ்சுகளோடு என்னை பார்க்க வந்தது..
நான்கு குருவி குஞ்சுகளோடு அது வந்து அமர்ந்த போது… எனக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வு.. தாய்மையை விஞ்சி நின்றது..

சிவந்த வாய் பிளந்து கொத்த தெரியாமல் ஆ… ஆ என்று அம்மாவிடம் காட்ட… அம்மா கொத்தி அதன் அலகால் குஞ்சுகளுக்கு ஊட்டி விடும் அழகு.. காண கண் கோடி வேண்டும்..

இந்த அழகு காணவே வீட்டில் அரிசி இல்லாத கடினமான காலத்திலும்.. அம்மாவுக்குத் தெரியாமல்.. அரிசி மூட்டையின் சணல் பை துளாவி.. ஒட்டியிருக்கும் அரிசித் துணுக்குகளை எடுத்து வந்து போடுவேன்.. ரேசன் அரிசி.. நாம் சாப்பிட முடியும்.. ஆனால்.. அப்போது பிறந்த குஞ்சுகள் எப்படி விழுங்கும்.. என்ற பதைப்பு மனசில் வரும்.. ஆகவே.. நல்ல அரிசி.. எல்லாம் படையலுக்கு போகும்..

அம்மாவைக் கூப்பிட்டு அவர்களையும் ரசிக்க வைத்திருந்தேன்.. நான் வைக்காட்டியும் அம்மா கொண்டு வந்து வைக்கத் துவங்கினார்கள்..

கொஞ்ச காலத்தில் குஞ்சு குருவிகள் பெரிதாகின.. தனது குடும்பத்தோடு வந்து என்னை நலம் விசாரித்துப் போகும் ஒரு நேசமான குருவி குடும்பத்தோடு நான் பிணைந்திருந்தேன்.

ஒரு நாள்.. வெடிச் சத்தம் கேட்கவே.. பதறி அடித்து வெளிப்பட்டேன்.. அடுத்தடுத்து வந்த வெடிச் சத்தத்தில்.. தீபாவளி பண்டிகை இல்லை.. கிரிக்கெட் வெற்றி இல்லை.. அரசியல் தலைவர் விடுதலை இல்லை.. கோவில் திருவிழா இல்லை.. வீதியில் யாரும் இறைபதவி அடையவும் இல்லை.. என்ன விசேசமாக இருக்குமென குழம்ப…

குழப்ப ரேகைகள் முகத்தில் படரும் முன்… திபு திபுவென ஆட்கள் ஓடி வந்தனர்.. எங்கள் பெரிய கதவு தாண்டி.. உள்ளே வந்து.. இந்தப் பக்கமா தான் இருக்கும்.. வா என்று சத்தம் போட்டபடி வீட்டின் சுற்றுப் புறச் சந்தின் வழியே ஓடினர்..

கொஞ்ச நேரத்தில்.. இங்க இல்லை.. வா அங்கெங்காவது இருக்குமென ஒருவருக்கொருவர் சொல்லி திரும்ப வந்த வழியே ஓடினர்..

நிலைமை எனக்கு விளங்காமலிருக்க.. அம்மா உடனே பதறிச் சொன்னார்.. துப்பாக்கி வைத்து குருவி வேட்டை செய்திருக்கிறார்கள் என்று..

படபடக்கும் நெஞ்சோடு சுற்றும் முற்றும் பார்க்க… என் வீட்டு சுவரை ஒட்டி போடப்பட்ட கற்களின் இடுக்கில்.. ரத்தம் வழிந்த படி… என் பாசமிகு சிட்டுக் குருவி சுருண்டுகிடந்தது..

கண்கள் பனிக்க.. அதனை எடுத்து..
மெல்லிய விரல்களால்.. இறகுகளைத் தடவிக் கொடுத்தேன்..
ரத்தம் வழிந்த பிசுபிசுப்பு கைகளில் ஒட்டிக் கொண்டது..

இதயத்தில் யாரோ வேல் பாய்ச்சி துலாவிய வலி படர்ந்தது..

அழுதழுது.. இறுதியாக இறுதி ஊர்வலம் செய்ய… அதற்கு மிகப் பிடித்த மாதுளை மரத்தின் அடியில் நன்கு குழி தோண்டி அடக்கம் செய்யப்பட்டது..

சாலையின் மின் கம்பங்களில் எங்கேனும் அங்கொன்று இங்கொன்றாக காணக் கிடைக்கும் குருவிகளின் சிறகடிப்பைக் காணுகையில்..

அந்த பாசமிகு குருவியின் ஸ்நேக மொழியையும் அதன் பாசமான இறகுகள் தொட்ட அந்த பிசுபிசுக்கும் என்னை விட்டு அகலாமல் இன்னும் நான் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்..!!


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

பின் குறிப்பு:

சமீபத்தில் ஒரு நாளிதழில் வெளியான கட்டுரையில்.. எங்கள் ஊரில் உள்ள மொத்தம் 72 வார்டு இடங்களில் 52 வார்டு இடங்களில் குருவி இனமே அழிந்துவிட்டதாம்..

அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள்.. விவசாய நிலங்களில் அடிக்கப்படும் பூச்சி மருந்துகள்.. விவசாய பூமிகள் வீடுகளாதல்.. ஓட்டு வீடுகள் எல்லாம் ஆர்.சி கட்டிடங்களாதல்.. வாசலில் வைத்து பாத்திரம் கழுவும் பழக்கம் போய்… நேரே பாதாழ சாக்கடைக்கு சமையல் அறையிலிருந்தே அனுப்பப்படும் கழிவு நீர்.. இதனால் வாசலில் கழுவையில் எறியப்படும் சில சோற்று பருக்கைகள் கூட குருவிக்கு கிடைக்காமல் போகும் நிலை.. இப்படியான மாற்றங்கள் மூலம்.. குருவி இனம்.. தங்க வசதியின்றி.. உண்ண உணவின்றி.. அந்த இனமே அழிந்துவிட்டதாம்..

படித்ததும் மனம் கனத்துப் போனது.. என்னுள் இருக்கும் குருவி மீதான அதீத பாசம்.. என்னை இப்படைப்பை எழுத வைத்தது..

எத்தனை ஆர்.சி வீடுகள் கட்டினாலும்.. குருவிகள் வந்து தங்கி இனப்பெருக்கம் செய்து கொள்ள ஏற்ற வகையில்.. சின்ன சின்ன பொந்துகள்.. அமையும் படி வடிவமைத்தால் மிஞ்சியிருக்கும் குருவி இனமேனும் பெருகும்..

கதை என்ற தகுதி இதற்கு உண்டா இல்லையா.. நான் தேறினேனா இல்லையா என்பதை தெரியாவிடினும் உலகில் உணவின்றி இடமின்றி இறந்து போன அத்தனை குருவிகளுக்கும் என் இப்படைப்பு சமர்ப்பிப்பதில் ஆத்ம திருப்தி அடைகிறேன்.

எழுத்தாக்கம் - பூமகள்.

Monday, July 14, 2008

அச்(சு)சகப் பிழை..!

அச்(சு)சகப் பிழை..!

நான் இப்போ ஆஸ்பத்திரி அறையில சன்னல் கம்பில முகத்துல வைச்சி வானத்தைப் பார்த்துட்டு நின்னுட்டு இருக்கேன்… நெஞ்சு கடந்து துடிச்சிட்டு இருக்கு… ஆறுதலா பேச சொந்த பந்தம் யாருமில்ல… உங்க கூட சித்த நேரம் பேசிட்டு இருக்கறேனே… இருப்பீங்களா?

நான் ஒரு கிறுக்கி… என்னைப் பத்தி ஒன்னுமே சொல்லாம இருந்தா எப்படி உங்களுக்கு என்னை தெரியும்…


நான் அஞ்சக்கா... எனக்கு சொந்தம்னு சொல்லிக்க ஒரே நம்பிக்கையா இருந்த எம் புருசன் ஐயாசாமியும் கட்டட வேலையில மாடியிலிருந்து கீழே விழுந்து இடுப்பெலும்பு முறிஞ்சி படுத்த படுக்கையாயிட்டாரு… வீட்டுல இருந்த பணமெல்லாம் புரட்டி.. கந்து வட்டிக்கு கடன் வாங்கி டவுன் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து காப்பாத்தப் பார்த்தேன்.. அவரு.. எனக்கு தொல்லை தரக் கூடாதுன்னே மனசொடஞ்சி.. கவலையிலேயே போயி சேர்ந்துட்டாரு… அவரு போயி சேர்ந்தப்ப என் கையில ரெண்டு வயசு குழந்தையா இருந்தா குயிலரசி..


கந்து வட்டிக்காரங்க என்ர குடிசை முன்னாடி வந்து என்னோட தினக்கூலி முழுக்க புடுங்கிட்டு.. கெடு கொடுத்துட்டு போயிட்டாங்க..

ஆங்.. .சொல்ல மறந்துட்டேனே…

எனக்கு ஆத்தா வைச்ச பேரு… அஞ்சுகம்.. ஆனா இன்னிக்கி வரைக்கும் என்னை எல்லாரும் ‘அஞ்சக்கா’ன்னு தான் கூப்பிடுறாங்க.. ஐஞ்சாப்பு வரை படிச்சிருக்கேன்.. அதுக்கு மேல என்னோட ஆத்தாவுக்கு உதவியா இருக்க வேண்டியதா போச்சு…

என்னோட விசனத்தை ஆரு கிட்ட சொல்லி அழறதுன்னு தெரியல சாமி.. அதான் உங்க கிட்ட புலம்புறேன்… நாக்கு வறண்டுடிச்சி.. இருங்க.. தண்ணி குடிச்சிக்கிறேன்…

மடக்… மடக்…..

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்……. என்ன தா சொல்லுங்க.. இந்த பானையில வைச்சி குடிச்ச தண்ணிக்கு ஈடா ஒரு தண்ணியும் சொல்ல முடியாது சாமி..

“அஞ்சக்கா..!!”

யாரோ கூப்பிடறாங்க.. இருங்க சாமி பார்த்துட்டு வர்றேன்..

அஞ்சக்கா… உன் உடம்பு இப்போ எப்படி இருக்கு?? உன்னை நிக்க வேணாம்னு சொல்லியிருக்காங்கல்ல… ஏன் இப்படி நின்னுட்டு எங்க உயிர வாங்கற… பெரிய டாக்டரம்மா பார்த்தா எங்கள தான் திட்டுவாங்க.. வா.. உனக்கு ஒரு ஊசி போடனும்.. உட்காரு..

நிசமான தடுப்பூசியை விட நர்சம்மாவோட திட்டூசி கொஞ்சம் வலிச்சிது… இல்ல தாயி.. இப்ப தா தாயி போனேன்.. எம்புட்டு நேரம் தா… படுத்துட்டே கிடக்கறது.. அதேன்.. சித்த நேரம் சன்னல பார்க்கலாம்னு அங்கிட்டு நின்னேன்..

அப்பாடா நர்சம்மா போயிட்டாங்க… நீங்க இருக்கீங்களா சாமி?? ஆங்… எங்க விட்டேன்..

எங்க ஊருல விவசாயமும் தரிசா போச்சுங்க சாமி… மழை இல்ல.. இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச கிணத்து தண்ணியையும்.. இறால் பண்ணை வைச்சி.. உப்பாக்கிட்டாக… ஊருல பாதி சனங்க பொழப்பு தேடி ஊரை விட்டே போயிட்டாக.. நான் மட்டும் தா… பொறந்த மண்ணை உட்டுட்டு போகாம கிடக்கேன்..

என்னோட நிலமைய பார்த்து ஒரு கந்து வட்டிக் காரரு… நிறைய பணம் கிடைக்கிற பொழப்புன்னு சொல்லி ஒரு டாக்டரம்மாட்ட கூட்டி வந்தாரு…. அந்த டாக்டரம்மா ஏதேதோ இங்கிலிபீசுல பேசிச்சி.. என்னென்னவோ சோதனையெல்லாம் பண்ணிச்சி..

கடைசில…. என் முன்னாலயே… யாருக்கோ போன் போட்டு பேசிச்சி.. அது இன்னும் நியாபகம் இருக்கு…

“…… ஆங்… ஆமா ஆமா… நல்ல சிகப்பா.. ஆரோக்கியமா தான் இருக்கா.. எல்லா டெஸ்டும் எடுத்தாச்சு… உங்களுக்கு இன்னும் ஒரு வருடத்தில் ஒரு குழந்தை கிடைச்சிடும்… கவலைய விடுங்க… பேசின மாதிரியே மீதி விசயம் எல்லாம்.. ஆங்.. நான் பார்த்துக்கறேங்க.. இனி அஞ்சக்கா என்னோட கண்ட்ரோல்ல தான் இருப்பா..”

டொக்..

என்ன பேசினாங்கன்னு புரியாட்டியும் எனக்கு என் பேரு வந்ததும் தான் புரிஞ்சிது.. என்னைப் பத்தி தான் பேசியிருக்காங்கன்னு… என்னை சிகப்பா ஆரோக்கியமா இருக்கான்னு சொன்னது… கொஞ்சூண்டு சந்தோசமா இருந்துச்சு… எம் புருசன் கூட இப்படியே தான் சொல்லுவாரு… ஏ செவப்பி செவப்பின்னு…. நான் போயா கருப்பா கருப்பான்னு எடக்கு மடக்கா பேசிக்குவோம்… ஹூம்.. எல்லா ஒரு காலங்க…

என்னை வெளியே இருக்க சொல்லிட்டு.. கந்து வட்டிக் காரரோட டாக்டரம்மா ஏதோ சொன்னாக… என்னை கூப்பிட்டு.. நாளைக்கு வெள்ளனே வந்துடும்மா.. வேலை இருக்கு… விவரத்த இவரு சொல்லுவாரு.. அப்படின்னுட்டாக..

வெளியே வந்ததும் தான் சொன்னாக… ஏதோ ஒரு பணக்கார ஊட்டு எசமானிக்கு குழந்தையில்லையாம்… என்னை அவுக புருசனோட குழந்தையை பெத்துத் தந்தா அவுக லட்ச லட்சமா பணம் தருவாகலாம்.. இந்த ஒரு வருசத்துக்கு எனக்கு சோறும் துணியும் தந்துடவாங்கலாம்..

கந்துவட்டிக்கார அண்ணாத்தே சொல்ல சொல்ல… எனக்கு.. உடம்பு நடுங்கிப் போச்சு… என்ர புருசன் செத்த சோகமே என்னை இன்னும் வாட்டிட்டு இருக்கு.. இதுல இப்படி ஒரு கொடுமையா அப்படின்னு நினைச்சி தேம்பினேன்…

வேற வழி இல்ல அஞ்சம்மா.. நீ காலத்துக்கும் பாடு பட்டாலும் இந்த காசைப் பார்க்க முடியாது… பேசாம ஒத்துக்கோ.. ஒரு குழந்தையில்லாத பொண்ணுக்கு உதவியதா நினைச்சிக்கோ… குழந்தை உருவாகற வரைக்கும் தானே.. அப்புறம் உன்னை யாரும் தொல்லை செய்ய மாட்டாங்க… புரிஞ்சிக்கோ..

டாக்டரம்மா என்னன்னவோ சொன்னாங்க.. என்னென்னமோ தந்தாங்க… என்னோட மூனு வயசு நடந்துட்டு இருக்குற குழந்தை குயிலரசி கண்ணுல வந்து வந்து போச்சு… அவ எதிர்காலத்தை நினைச்சிப் பார்த்து இந்த செயலுக்கு வேண்டா வெறுப்பா ஒத்துட்டேன்..

என்னோட புள்ள குயில.. கான்வெண்டுல படிக்க வைப்பதா வேற சொன்னாங்க.. என்னோட கஸ்டம் என்னோட போட்டும்.. அப்படின்னு ரொம்ப கஸ்டப்பட்டு ஒத்துக்கிட்டேன்.. குயில ஏதோ காப்பகத்துல கொஞ்ச நாள் இருக்கட்டும்னு சொன்னாக.. அழுகை முட்டிட்டு வந்துச்சு.. அவளை ஏதோ சொல்லி சாக்காட்டி விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.. பாவம் என்னோட குயிலு… இரண்டு நாளா அழுதுட்டே கிடந்திருக்கு.. பச்ச மண்ணுதாங்களே..

அடுத்த நாளே.. ஏதோ ஒரு பங்களாவுல தங்க வைச்சாங்க… அந்த பணக்கார எசமான் வந்து வந்து போயிட்டு இருந்தாரு..

ஒரு மாததுக்கு ஒரு முறை வந்து பரிசோதனை செய்து பார்த்துக்க அழைச்சி போனாங்க.. உண்டானது உறுதியானதும்.. என்னை தனியா ஓர் அறையில் வைச்சிட்டாங்க..

தேவையான எல்லாத்தையும் ஒரு மிசின் மாதிரி செய்ய சொன்னாங்க.. நடைப் பயிற்சி.. உணவுக் கட்டுப்பாடு.. இன்னும் என்னென்னமோ..

அப்பப்போ அந்த எசமானியம்மா வந்து.. என் வயித்தை தொட்டுப் பார்த்து பூரிச்சிட்டு போகும்..

என்ன இருந்தாலும் என்னோட குழந்தையில்லையா… பெத்துக் கொடுத்துட்டு போயிடனும்… வயித்துல இருக்குற குழந்தை மேல பாசம் வளர்த்த கூடாதுன்னு கண்டிசன் போட்டிருந்தாலும்.. எனக்கு பாசம் வைக்காம இருக்க முடியல..

அப்பப்போ வயித்துக்குள்ளே காலை எட்டி உதைச்சிட்டு என்னை செல்லமாய் சீண்டிட்டே இருந்தது குழந்தை.. என்னமோ என்ர உசிர உலுக்கிச்சி… குயிலுக்கு ஒரு தம்பின்னு சொல்லி பூரிக்கவும் முடியல.. அதே நேரத்துல.. அந்த உயிரு என் வயத்துல நெளியர சந்தோசத்தை சொல்லவும் முடியல…

பணம்.. புள்ளைய பெத்துக் கொடுத்ததும் தான் தருவோம்… அப்படின்னு சொன்னாக.. குயிலு பேருல பேங்குல போட்டுவிடுறோம்னு எசமானியம்மா தான் சொன்னாக… பெரியவங்க தப்பாவா செய்ய போறாங்க.. போடுங்கன்னு சொல்லிட்டேன்..

இந்த காலத்துல ஒத்த புள்ளைய படிக்க வைச்சி பெரியவளா வளர்க்கறதுக்கு இது தான் வழியான்னு நான் கஸ்டத்துல இருந்தப்ப… விலகிப் போனங்க எல்லாம்.. எனக்கு காசு வரப் போகுதுன்னு தெரிஞ்சதும்… இது எவ்வளோ பெரிய தியாகம்.. அஞ்சக்கா மாதிரி வருமா அப்படி இப்படின்னு பேச ஆரம்பிச்சி ஒட்டிக்கிட்டாங்க..

ஒன்பது மாசம் முடிஞ்சி இடுப்பு வலி வந்து… ஒரு வாரம் முன்னாடி தான் ஒரு ஆம்பள புள்ளைய பெத்தெடுத்தேன்.. எசமானியம்மா மாதிரியே இருந்தான்… அவுங்க ரெண்டு பேரும் வந்து.. கைப் பிடிச்சிட்டு ‘ஓ’ன்னு அழுத்துட்டாங்க.. என்னோட குழந்தைய அவுங்க அப்பவே எடுத்துட்டு போயிட்டாங்க.. எனக்கு தான் என் உசிரே போற மாதிரி கண்ணுல தண்ணி முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு… என்னை ஒரு அறையில் வைச்சி.. அப்பப்போ குழந்தைய என்கிட்ட கொடுத்து தாய் பால் கொடுக்க சொன்னாங்க..

இப்போ… உடம்புக்கு ரொம்பவே சோர்வா இருக்கு… மனசுல செஞ்சது சரியா தப்பான்னு ஒரு கேள்வி எழுந்துட்டே இருக்கு..

எதோ குழாய்ல.. குழந்தையை உருவாக்கறதெல்லாம் வேணாமாம்.. அது வேற யாரோடனே தெரியாதாம்.. தன்னோட புள்ள தன் ரத்தமா இருக்கனும்னு தான்.. இந்த எசமானரையா இப்படி என்னை தங்க வைச்சாரு.. முன்னெல்லாம் இன்னொரு பொண்டாட்டியே கட்டிப்பாங்க.. அதுல சொத்துல இருந்து எல்லாத்தலயும் சிக்கி காலத்துக்கும் தொல்லையிங்கறத தால.. இப்படி செய்யறாங்கன்னு பக்கத்து வீட்டு… ராசாத்தியக்கா பார்க்க வந்தப்ப சொன்னாங்க.. அப்படி சொல்லையில அவுங்க முகம் போன போக்கை பார்க்கனுமே…

எனக்கே ஒரு மாதிரியாயிடிச்சி… வாடகை தாயின்னு இதுக்கு பேராம்.. ஆனா.. எனக்கு நடந்த விசயம் அதில்லையாம்… அதை விட கொடுமையாம்னு எல்லாம் ஏதோ அதிகம் படிச்சவங்க சொல்றாங்க…

எனக்கென்னங்க சாமி தெரியும்… என்னோட குயிலு கண்ணுக்காக.. கடன்காரங்கிட்ட ஏச்சு வாங்காம மானத்தோடு பொழைக்க இது தான் இன்னிக்கி நல்லா போயிட்டு இருக்கற தொழிலாம்..

என்னோட அறைக்கு பக்கத்து அறையில இருக்கற பத்மாக்காவும் இதே மாதிரி தானாம்.. இது அவுங்களுக்கு மூனாவது பிரசவமாம்.. முதல் தடவைனா ரொம்பவே அதிகமா காசு தருவாங்களாம்.. இப்போ ரொம்ப கம்மியாம்… ரொம்பவே குறைபட்டுக்கிச்சு பத்மாக்கா…

வர வர… நல்லா சிரிச்சி கூட நாளான மாதிரி வெறுமையா தோணுது… ஏதோ ஜெயிலுக்குள்ளேயே இருக்கற மாதிரி… இந்த கம்பியை எண்ணிட்டு எத்தனை அஞ்சக்கா இப்படி இருக்காங்களோன்னு நினைக்கிறப்ப மனசு துடிக்குது… அதான் உங்க கிட்ட சொல்லலாம்னு புலம்பி தீர்த்துட்டேன்…

உங்களுக்கு நேரமிருந்தா என்னோட குயிலுக்குட்டியை பார்த்து நாலு வார்த்தை பேசிட்டு போங்க.. ஆனா என்னைப் பத்தி மட்டும் சொல்லிடாதீங்க… என்ர கஸ்டம் என்னோட போகட்டும் சாமி..

பின் குறிப்பு:

ஓர் உண்மைச் செய்தியின் அடிப்படையில் புனையப்பட்ட கற்பனைக் கதை.
__________________
--- பூள்.

Tuesday, July 1, 2008

கவிதையாய் ஒரு கதை..!

முன்குறிப்பு:

ஆன்றோர்களே.. சான்றோர்களே..!!

ஒரு வித்தியாசமான முயற்சியில் பூ எடுத்து வைக்கும் முதல் சுவடு இக்க(வி)தை..!!

இங்கே.. கவிதையைத் தேடினீர்களானாலும்.. கதையைத் தேடினீர்களானாலும் இரண்டில் பாதியேனும் கிடைக்குமென்ற நம்பிக்கையில்.. பதிக்கிறேன்..

உங்களின் பொன்னான நேரத்தை இப்பதிவைப் படிக்கச் செலவிடப் போவதற்கு முன்கூட்டிய நன்றிகள்..!

---------------------------------------------------------------
கவிதையாய் ஒரு கதை..!


சொல்லாமல் என்றோ
சென்றதை..
மறக்காமல் தன்நாசி
சிவக்க... காத்திருந்தது..
வான வில்(லி)..

எங்கோ பெய்யும்
மழை தாண்டி
ஏதோ ஈரம்
அடிமனம் கசியவைத்தது..


வெட்டுக் கிளி
வெட்டாயிலைகள்..
தன் அரையுடல்
ஆடையுடன்..
வேருக்கு விருந்தாக்கும்
முனைப்பில்..


கவனிப்பதை
கவனிக்காதது போன்று
கவனித்தன..
தோள் சாய்ந்து சிரிக்கும்..
மலர்மொட்டுகள்..

கண்ணாமூச்சு ஆடும்
கதம்ப பூக்களின் மேல்
கவனம் போகவில்லை..


இத்தனை வருட
இல்லறத்தில்..

இரும்புக்கரம் எழுந்து
இதுவரை படிந்ததில்லை..
படியுமளவு நான்
பயணித்ததுமில்லை..

எழில் என் வாழ்வில்
வந்த பின்..
பொழிலுக்குப்
பஞ்சமில்லை..

மூன்றாண்டுகால
இணையோட்டத்தில்..
ஓரெண்ணம்..
ஓர் வாக்கென
இருவர் ஒருவராக..


இன்று மட்டும்
ஏன் இப்படியெல்லாம்?

மென் பொருளில்..
மென்மையிழக்கும்..
கலையின்
கண்கள் இறுக்க
மூடித்திறந்தன..

உறுத்தும் வலி
கண்ணிலா மனத்திலா??


காலையில் வெடித்த
கலவரம்..
கண் முன் வந்துபோனது..


ஆத்திரம் தாளாமல்
அடி வைத்த கை..
இன்னும் சிவந்தபடியே...

ச்சே.. மனம் திட்டி
மாண்டது...
எத்தனை வலித்திருக்கும்..
எழிலுக்கு...!!


நன்கு புரிந்தபின்..
நாலாமவர் போல்
சிந்தை சிதற
என்ன காரணம்??

புரிதல் பிரச்சனையா..
புரிவித்ததில் பிரச்சனையா..
புரியாமலே கலை புலம்பியபடி..
இரு நாட்களாக..
இல்லம் வர தாமதமான
இடைக்கால பணிப் பளு..


அலுவலகத் தோழி..
அவசரத்தில் உதவி கேட்க..
அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய
கட்டாயச் சூழல்..


தாமிருக்கும் இருக்கை..
தனக்குமட்டுமென
பாசப் பைந்தமிழ்
எழிலின் குரல்..
ஓரத்தில் ஒலித்தது..


சூழலும் காரணமும்..
சுத்தி வளைத்து
இருதலைக் கொள்ளி
எறும்பாக்கியது..


காட்சிகள் மாறாமல்..
துணையுடன் பகிர்ந்த பின்பும்..


பாசத்தில் வார்த்தைகள்
தடிக்கத் தவறவில்லை..

தடித்த வார்த்தைகள்..
தன் கோடு தாண்டுகையில்
கையும் கொஞ்சம் நீண்டு
தணிந்தது..

பாச எல்லையும்
சந்தேக எல்லையும்
அருகருகோ??


குழப்பத்தில் மனம்..
குழந்தைகள் ஓட்டத்தை
பார்த்து ஓடாதிருந்தது..

ஏழு தாண்டி..
அரை கூட்ட
காத்திருந்தது காலம்..


கலங்கும் நெஞ்சுடைந்து
காயமுற்று நானிருக்கையில்..
கயலவள் தோழியானாள்..


எட்டு வைத்து
ஏற்றம் காண..
தட்டிக் கொடுக்கும்
தங்க தோழமை..


தங்கம் கூட
உரசினால் தான்
உண்மையென
ஊர்ஜிதமாம்..

மென் கட்டிட வல்லுநராக
என் தரமுயர..
அழைப்பின்றி விருந்தினராக..
வந்து சேர்ந்தது..
பணிப்பளுவும்..
நேரப் பஞ்சமும்..


நாளில் முக்காலை
அலுவலகம் விழுங்க..
கால் பங்கில்
குடித்தனம் செய்ய..
தூங்கவா..?
தன்னிலை விளக்கம்
தாக்கல் செய்யவா??


எண்ணவோட்டம்
எங்கோ போக
கலைத்திருந்த..
பூக்களோடு
கலையும் சேர்ந்திருந்தார்..


மெல்ல மாயும்
இருள் தோண்டி..
வெளிச்சம் வர துவங்கியது
மனத்தில்..


நேரவாளுமையும்
திறந்த மனமும்..
தெளிந்த சிந்தையும்
துணையாக்கும் வழி
கலை மனம் அடைந்தன..


களைத்த முகம்..
களையானது..


அன்பின் அரிச்சுவடை
அறியப்படுத்த..


பூக்களோடு கைநிறைய..
புன்னகையும்..
சேர்த்து எழிலோடு
தொடுக்க..
எத்தனிக்க..

துவங்கியது..
கலைப்பயணம்..!!



__________________
--- ள்.

Wednesday, May 28, 2008

புன்(ண்)னகை..!!


புன்(ண்)னகை...!!

அன்றைய பொழுது விரைவாகவே விடிந்தது…. மயில்களின் அகவலோடும்.. இடையிடையே அதற்கு சுருதி சேர்த்த குயில்களின் கூவலோடும்.. மெல்லிய தென்றல் காற்றின் ஒத்தடத்தோடு… உற்சாகமாக பரபரப்பானது மனது..

கிளிகளின் கீச் ஒலியோடு… ஒன்றிப் போன.. பெரிய கதவு திறந்து வாசல் வந்து செவ்வானம் பார்க்கிறேன்.. மனம் இன்றைக்கு எதிர்கொள்ளப் போகும் சங்கதிகள் பற்றி ஒரு புறம்.. படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது..


குயிலினை இசைக்குருவாக்கி… கூவக் கற்று.. உள்ளே வந்து மடமடவென கிளம்புகிறேன்..


ஊர் நினைவு வந்தாலே.. மனம் சில்லிடும்.. பசும் புற்களின் வாசத்தில் கலந்து வரும் அந்த வரப்புக் காற்றும்.. தென்னந்தோப்பு தெளுவும்.. ஆங்காங்கே ஓடும் சிலு சிலு வாய்க்கால்களும்.. அதில் எட்டிப் பார்த்து கண் சிமிட்டும்.. கூழாங்கற்களும்..!!

மடி நிறைய கூழாங்கல் சேர்த்து.. ஐஞ்சாங்கல்லாட்டம் , ஏழாங்கல்லாட்டம்.. ஒட்டி கல்லாட்டம்… இப்படி வகை வகையாக ஒன்றாக விளையாடிய நட்புகளைப் பார்க்க போகிறேனே.. பின்னே இருக்காதா இந்த துள்ளல்..!!

நகரத்தின் வாசல் தாண்டி.. அடிக்கடி மனம் பயணப்பட்டாலும்… இப்போது தான்.. மனம்.. மனிதம்.. எல்லாம் பயணப்பட காலம் கை கொடுத்தது..

சித்திரை மாத கோயில் திருவிழாவினை முன்னிட்டு… அழைப்பு வர விடுப்பும் கிடைக்க.. குடும்பத்தோடு இதோ கிளம்பிவிட்டேன்.. கார் மாஸ்ட்ரோவின் எண்பதுகளுக்கான மாஸ்டர் பீஸ்களை ஒவ்வொன்றாக பாடி.. மனத்தில் அந்த கால நினைவுகளை அதன் சார்பாக அள்ளித் தெறித்துக் கொண்டிருந்தது..

காலையில் உண்ட உப்புமா…செரிமானமாகாமல்.... நெஞ்சில் வந்து மனம் செரிக்காத நினைவுகளை.. நினைவூட்டியது…


நெற்றி நிறைய விபூதி... இதழோரம் வீற்றிருக்கும் அந்த ஒற்றை மச்சம்.. தாவணி பாவாடை சரசரக்க… வாய் நிறைய சிரிப்போடு எப்போதும் பூத்திருக்கும் அந்த பால் முகம்.. கண் முன் வந்து மனம் அசையாமல் செய்தது..

சில மணி நேர பயணத்துக்குப் பிறகு… கார் ஊர் எல்லையை அடைந்தது.. எப்போதுமே ஊர்க்காவலைத் தன்காவலாக்கி வைத்துக் கொண்ட மதுரை வீரச் சாமிகள் இருவர்.. அவர்களை தாண்டி பால் சொசைட்டி… அருகில்…. ஒரு பெரிய தண்ணி டேங்க்… அதில்.. பஞ்சாயத்து பொது தொலைக்காட்சி… அதற்குமிக அருகில்.. ஊர் பொதுக் கிணறு…. எதுவுமே மாறவில்லை.. சற்று கடந்து பயணப்பட… ஊரின் முக்கிய கோயிலான.. காமாட்சியம்மன் கோயில்.. நோம்பி சாட்டியதில் மக்களின் நடமாட்டத்தில்.. பக்திப் பாடல்களை லவுட் ஸ்பீக்கரில் போட்டபடி.. கோலாகலமாக காட்சியளித்தது..

பந்தல், மின்விளக்குகள் அலங்காரமும்.. நோம்பி சாட்டுதலின் மழையில் முளைத்த காளான்களாக அங்கே வரிசையாக அணிவகுத்திருக்கும் பலூன் கடை.. பொம்மைக் கடைகளும்.. பல வண்ணங்களில் அமைந்த குச்சி முட்டாயும்.. பஞ்சு மிட்டாயும்.. அதைச் சுற்றி.. தேனீக்கள் போல பறந்து நிற்கும்.. குழந்தைகளின் வெள்ளந்தி சிரிப்பும்.. ரகசிய சம்பாஷனைகளும்.. அக்காவிடம் அடம்பிடித்து நகர மறுக்கும் தம்பிப் பையன்களும்.. பிடித்து இழுத்து நகர வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கும் அக்காமார்களும்… மெல்ல மனம் அசைபோட்டு ரசித்துச் செல்லலாயிற்று…


இதோ இல்லம் வந்தாகிவிட்டது… உள்ளிருந்து ஓடி வரும்.. செல்ல நாய்க்குட்டியின் தாவலைத் தடவிக் கொடுத்தபடி உள்ளே நுழைகிறேன்..


மனம் மெல்ல ஊர்க்காற்றை உள்ளிழுத்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டது.. பரஸ்பர வரவேற்புகளும்.. மதிய உணவும் முடித்த பின்… அடுத்த கட்டமாக.. மனம் தேடியது பழைய நட்பின் புதிய முகமன்.

அடுத்த கட்ட பயணத்துக்கு ஆயுத்தமாகி.. பெரியோரிடத்தில் விடைபெற்று.. நான் மட்டும் மாமா வீடு தேடி நடைபயின்றேன்..

யாருமற்ற தார் சாலையில்.. என்னோடு பழைய நினைவுகள் பூட்டவிழ்த்து உடன் வந்தன..

முச்சந்தியில் ஆலமரம் விழுதுகளோடு வரவேற்க தயாராக நின்றது.. மெல்ல கையசைத்து அருகில் வரப் பணித்தது..

அருகில் சென்று விழுது கை பற்றி.. சுற்றும் முற்றும் பார்த்து ஒரு குட்டி ஊஞ்சலாட்டம் போட்டு.. குறுநகையோடே இறக்கத்தில் இருக்கும் ஒற்றையடிப் பாதை வழியே.. இறங்கி நடக்கிறேன்..

சுற்றியிருக்கும் சூரியகாந்தி மலர்களின் மேற்குத் திசை நோக்கிய ஒற்றைக் கால் தவம்.. சூரியனின் திசையைப் புரிய வைத்தது.. ஏதோ என்னை வரவேற்ப்பது போல ஒன்றாக திரும்பி… சிறுப் பூப்புன்னகையோடு.. காட்சியளிப்பதாக தோன்றியது..

வழியில் இருக்கும் மஞ்சளரளிப் பூக்களும்.. மே மாத மரத்தின் சிவப்பு வண்ண மலர்களும்.. காற்றில் எழுதிய தனது பிரியா விடைக் கடிதத்தோடு.. என் கைப்பையில் வந்தமர்ந்தன..


இதோ இந்த தென்னந்தோப்பு கடந்து.. வாய்க்கால் தாண்டினால்.. மாமாவின் இல்லம்.. அருகில் செல்லும் முன்னே.. வெளியில் விளையாடியபடி இருந்த திவ்யா.. காவ்யா.. ஓடி வந்து சிரித்து கால் கட்டிக் கொண்டார்கள்..!

காவ்யாவைத் தூக்கி மெல்ல நடைபயின்று செல்வதற்குள்.. திவ்யா ஓடிச் சென்று உள்ளே நான் வருவதை சொல்லிவிட்டிருந்தாள்..

அதே ஒற்றை இதழோர மச்சத்தோடு… இன்னும் அதே புன்னகை மாறாத அஞ்சலி..!! என் பிரிய அஞ்சலி..! ஒரே வயதுடைய இருவரும்.. ஒவ்வொரு வருட சந்திப்புகளையும் ஆவலோடு எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் பால்ய நட்பு..


இரண்டாம் தாரமாகி.. காவ்யாவைப் பெற்று.. வருடம் 3 கடந்திருந்தது.. சித்தி கொடுமைகளின் விஷப்பேச்சுகள்.. நெடுந்தொடர்களின் ஆட்டுவிப்புகள்.. மூத்த தாரத்து பிஞ்சுகளின் நெஞ்சுடைத்திருந்த புகுந்த வீட்டின் நிலை சொல்லி விம்பி அழுத அஞ்சலியின் அம்மாவைத் தேற்ற வழி தெரியாது கலங்கி நின்றேன்..!


முதல் கோணல்.. முற்றும் கோணல் கதையாக.. சாஸ்திரங்களையும் ஜாதகங்களையும் நம்பி.. பிஞ்சு மகளை இரண்டாம் தாரமாக்கிய கொடும் பாதகம்.. தடுக்க முடியாமல் போன என் நிலை குறித்து.. நினைக்கும் போதெல்லாம்.. நெஞ்சு சுடுகிறது..


காவ்யாவின் பிறப்புக்கு பின் தாய்வீட்டில் வசிக்கும்.. அஞ்சலி துயர், என் மனம் தின்றது.. ஒன்றாக்கும் வழி பெரியோரிடம் ஒப்படைத்து.. அவர்கள் மனம் சாந்தமடைய குறுஞ்சிரிப்பு வெடிகளை பற்ற வைத்தேன்..


அதே புன்னகையோடு.. ஓடி ஓடி தோட்டத்திலிருந்து எனக்குப் பிடித்த பூக்களும்.. கொய்யாப் பழங்களும் பறித்து வரும் அவளைப் பார்த்து.. கண்கள் கலங்கியே விட்டிருந்தது.. தெரியாமல் கண் துடைத்து சிரித்து நின்றேன்..


அஞ்சலியின் அக்காவும் தங்கையும் தத்தம் கணவர்களோடு ஒன்றாக அருகிருக்க.. அஞ்சலி மட்டும்.. எனக்கு சமைக்க.. அதே புன்னகை மாறாமல் ஓடி ஓடி வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்..


அடுப்படி சென்று.. அமைதியாக நின்று.. அவளையே உற்றுப் பார்த்திருக்கும் என் கை பற்றி… சத்தமின்றி இதழோரப் புன்னகையோடே அழுதது அவள் விழிகள்..!!


தோள் தட்டி.. காவ்யாவினை நினைவூட்டி… அற்புத வாழ்க்கை இன்னும் பாக்கியிருப்பதை உணர்த்தி.. அவசர வேலையாக பிரியா விடை பெற்று வெளிவந்தேன்.. அதற்கு மேல் அழாமல் நடிக்கும் பலமின்றி…

சற்று தூரம் சென்று திரும்பிப் பார்த்து கையசைக்க… என் கையில் சிக்கின… டிசம்பர் மலர்கள்.. இப்போது.. அஞ்சலி… புன்னகையூடே உள்வலியை மெல்லமாக தவற விட்டிருந்தாள்..!!




(முற்றும்)

__________________
--- பூள்.